Na drie weken staking zag de directie van Bpost zich genoodzaakt om verschillende toegevingen te doen aan de werkers. Het voorakkoord dat aan de vakbonden is voorgelegd, voorziet in het beëindigen van “het merendeel van de diensten” om 17.00 uur, het behoud van vaste routes, wat de werkdruk vermindert, de garantie van vaste dienstroosters die een week van tevoren bekend zijn, een pool van postbezorgers voor interne versterking en een verhoging van de maaltijdcheques met 2 euro.
Maar de stakers hebben geen enkel vertrouwen in de directie. Als zij belooft “het merendeel van de diensten om 17.00 uur te beëindigen zodat het personeel de kinderen van school kan halen”, is dat om een minderheid latere werktijden op te leggen en vervolgens steeds meer flexibiliteit af te dwingen van de meerderheid. Een ervaring die alle postbezorgers al hebben meegemaakt.
De staking heeft de werkers sterker gemaakt tegenover de baas, die flexibiliteit gebruikt om de postbodes steeds harder te laten werken en zo nog meer banen te schrappen. Van 45.000 in het begin van de jaren 1990 zijn er momenteel nog maar 24.000 postbodes over. Er is weliswaar minder post, maar meer pakketten!
Maar door de kleine depots te sluiten en het personeel samen te brengen in ultra-geautomatiseerde sorteercentra, heeft de directie duizenden werkers bij elkaar gebracht en hun vermogen om zich te organiseren en voor hun belangen te strijden, bevorderd.
De kracht van de werkers is de staking
Al drie weken lang bekritiseren de media, patronale organisaties en politici de stakers van Bpost onophoudelijk. Bedrijven kunnen hun bestellingen niet leveren, voertuigen krijgen hun kentekenplaten niet, logopedisten en kinesisten krijgen geen vergoeding van de mutualiteiten omdat de bewijsstukken van hun prestaties vastzitten in een sorteercentrum…
Ja, na jaren van patronale propaganda waarin opofferingen werden gerechtvaardigd in naam van de terugloop in de post, laat de staking zien hoe cruciaal de postbodes zijn voor het functioneren van de economie.
De patronale organisaties, gesteund door de MR, willen een minimale dienstverlening opleggen bij Bpost, net als bij De Lijn en de NMBS. De werkers van Bpost hebben aangetoond dat de staking hun collectieve kracht is tegenover de bazen, en dat wijst de weg voor werkers in alle sectoren die met dezelfde problemen worden geconfronteerd, minimale dienstverlening of niet.