De nieuwe CEO is nog maar net aangetreden bij Oleon, een chemisch bedrijf in de regio Antwerpen, of er worden al 13 ontslagen aangekondigd op de in totaal 170 werkers van de vestiging.
Oleon produceert plantaardige vetten die onder meer in de voedingsindustrie worden gebruikt. Het bedrijf maakt sinds 2008 deel uit van de multinationale Avril Group, die actief is in de agrovoedings- en chemiesector en meer dan 8.000 werkers in dienst heeft in 18 landen.
In Machelen is het AzkoNobel, ’s werelds grootste verfproducent, die 89 mensen ontslaat. Na de 600 ontslagen die BASF in Antwerpen aankondigde, zien we dat het bloeden doorgaat.
In werkelijkheid is de hele chemiesector wereldwijd aan het herstructureren. Overal vinden ontslagplannen en sluitingen van vestigingen plaats. Dit na decennia van vette jaren. Zoals de voorzitter van de patronale lobby France Chimie in 2025 samenvatte: “deze industriële sector kende vijftien jaar van ononderbroken groei, tot aan de crisis in verband met de Covid-19-pandemie”. Gedurende deze periode lag het gemiddelde winstpercentage in de chemie hoger dan het winstpercentage in de industrie als geheel.
Om hun winsten op peil te houden ondanks de overproductie en de stijgende energieprijzen – waar de chemische sector bijzonder veel van verbruikt – zet de concurrerende kapitalistische klasse de arbeidersklasse onder druk. Tegenover deze situatie voeren de syndicale afvaardigingen elk hun eigen overleg met de zogenaamde ‘sociale partners’. Terwijl het enige beleid dat verdedigd en breed besproken moet worden, dat van controle door de werkers is: dat de boekhouding van deze bedrijven openbaar wordt gemaakt en dat de miljarden aan opgebouwde winsten worden gebruikt om de lonen en banen van iedereen te behouden.