De hervorming van de werkloosheid treft nu al duizenden huishoudens. Op 1 januari werden 18.700 mensen uitgesloten. En dat is nog maar het begin: voor maart, april en juli worden nog veel grotere golven verwacht. Door de werklozen aan te pakken, wil het patronaat druk uitoefenen op de lonen van alle werkers.
Toestroom naar OCMW
Volgens de eerste gegevens van de OCMW’s vraagt niet een derde, maar tussen 40 en 50 % van de uitgesloten werklozen een RIS (inkomen voor sociale integratie) aan. In sommige steden ligt dat percentage nog hoger. In Charleroi zijn 1.260 mensen getroffen door de eerste golf van uitsluitingen en het OCMW heeft in januari al meer dan 1.000 afspraakverzoeken geregistreerd.
Tekort aan middelen, verhoogde controles
De regering-De Wever heeft de gevolgen van de uitsluitingen bewust gebagatelliseerd om de financiering van de OCMW’s te beperken.
Maar zelfs op basis van haar hypothese dat 33 % van de werklozen zich bij het OCMW aanmeldt, zijn de door de federale overheid voorziene middelen ruimschoots ontoereikend.
De Federatie van Waalse OCMW’s schat bijvoorbeeld dat er 1.500 mensen moeten worden aangeworven om het hoofd te bieden aan de opeenvolgende golven van uitsluitingen. De federale compensatie zou echter slechts de aanwerving van 600 tot 800 voltijdse equivalenten mogelijk maken.
De eerste weken van 2026 zullen dus erg spannend zijn voor de werkers van de OCMW’s, wier arbeidsomstandigheden al enkele jaren verslechteren.
Zoals een stagiaire maatschappelijk werkster, geschokt door de kloof tussen de realiteit op het terrein en de waarden die tijdens haar opleiding worden bijgebracht, aan de kaak stelt, worden er steeds meer controles uitgevoerd: huisbezoeken, controle van bankrekeningen, apps en zelfs sociale netwerken van mensen die afhankelijk zijn van het leefloon.
De meest kwetsbaren worden gecontroleerd op de kleinste uitgaven, terwijl grote groepen die mensen ontslaan, uitbuiten en belastingontduiking organiseren en miljarden aan overheidsgeld ontvangen, vrijwel nooit worden gecontroleerd.
Welke beschikbare banen?
Er wordt alles aan gedaan om werklozen ertoe aan te zetten om elke baan te accepteren, onder welke omstandigheden dan ook, om zo druk uit te oefenen op alle werkers. Toch vinden veel werklozen ondanks hun inspanningen geen baan.
De realiteit is simpel: er zijn te weinig banen. Er zouden ongeveer 530.000 werkzoekenden zijn voor amper 160.000 vacatures. Hoe kun je op 55-jarige leeftijd, vaak gebroken door het werk, aangenomen worden tegenover jongere werkers die dus tegen lagere lonen worden aangeworven?
Bovendien bevindt een groot deel van de beschikbare banen zich in Vlaanderen, terwijl de meeste werkzoekenden in Wallonië wonen. Deze situatie is echter het gevolg van de keuze van de rijke families van de Belgische bourgeoisie om na de Tweede Wereldoorlog de zware industrie te verlaten en de voorkeur te geven aan de omgeving van de haven van Antwerpen!
Minister Clarinval beweert dat er 375.000 vacatures zijn… door de vacatures die het RVA in vier kwartalen heeft gepubliceerd bij elkaar op te tellen! Een vacature die in januari is gepubliceerd en in december nog steeds vacant is, wordt dus vier keer meegeteld. “Liegen en liegen, er blijft altijd wel iets van over”, dat is de methode van politici!
De enquêtes over de “werkgelegenheidsvooruitzichten” zijn allemaal gebaseerd op de intenties van bazen. Maar zelfs dan verwacht het Planbureau slechts 175.000 netto nieuwe banen tussen 2026 en 2029 voor het hele land.
De echte bijstandtrekkers zijn de kapitalisten!
Dit systeem klopt niet: enerzijds creëert het grootkapitaal werkloosheid en krijgt het cadeaus van de regering, terwijl anderzijds werklozen voortdurend worden gecontroleerd en bij de minste misstap worden uitgesloten.
En een andere regering zou daar geen verandering in brengen. In Nederland hebben rechts en extreemrechts onlangs de werkloosheidsuitkeringen beperkt tot één jaar.
In het Verenigd Koninkrijk bestaat er praktisch geen werkloosheid meer die die naam waardig is: de linkse regering van Keir Starmer zet het controle- en sanctiebeleid van haar voorgangers voort.
Overal in Europa worden dezelfde recepten toegepast: rechten beperken, werklozen onder druk zetten en alle lonen naar beneden halen. Het is samen dat we ons zullen verdedigen!