In welke wereld zullen we morgen ontwaken? Op dinsdag 7 april drong deze vraag zich op een concrete en brutale manier op. Enkele uren voor het verstrijken van zijn ultimatum dreigde Trump Iran met totale vernietiging en schreef hij op zijn sociale media dat “een einde aan een hele beschaving zal komen”. Minder dan 90 minuten voor het verstrijken van de deadline maakte hij een ommezwaai.
De aankondiging van een staakt-het-vuren van twee weken, in ruil voor een hervatting van het scheepvaartverkeer in de Straat van Hormuz, biedt misschien wat respijt. Maar waar leidt dit toe? De onderhandelingen in Pakistan, die de uitkomst ervan moesten bepalen, hebben tot geen enkel akkoord geleid en Trump kondigt een zeeblokkade van Iran aan. En hoeveel geloofwaardigheid kunnen we hechten aan de toezeggingen van de Amerikaanse leiders? Tweemaal, in juni 2025 en februari 2026, hebben de Verenigde Staten Iran aangevallen terwijl er juist onderhandelingen gaande waren.
Wat betekent een staakt-het-vuren dan nog, als Israël enkele uren na de aankondiging een dodelijke aanval op Libanon uitvoert? In tien minuten tijd heeft het Israëlische leger meer dan 100 locaties gebombardeerd, waarbij meer dan 300 mensen omkwamen en meer dan 1.000 gewond raakten. Vandaag zegt Israël vredesonderhandelingen met Libanon te willen starten. Maar de vredesbeloften van Israël hebben nooit verhinderd dat zijn bommen vielen. De Palestijnen in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever weten dat als geen ander.
Dit staakt-het-vuren is op zijn best slechts een wapenstilstand tussen twee oorlogen in. Dat blijkt wel uit de stijgende militaire begrotingen en de oorlogsvoorbereidingen van alle imperialistische mogendheden. In de VS zou de registratie voor militaire dienst voor mannen van 18 tot 25 jaar automatisch kunnen worden, en het leger heeft de rekruteringsleeftijd verhoogd van 35 naar 42 jaar. In Duitsland moeten mannen van 17 tot 45 jaar voortaan toestemming van het leger vragen om het land langer dan drie maanden te verlaten! We betalen nog niet de prijs van bloed zoals de Iraniërs, de Palestijnen of de Libanezen. Maar alles wijst erop dat we die prijs op een dag zullen betalen als we niets doen om een einde te maken aan deze escalatie.
En we betalen nu al een hoge prijs voor deze oorlogen. We moeten nu 10 tot 30 euro meer neertellen om de tank vol te gooien. Opnieuw worden we afgeperst nog voordat we aan onze werkdag zijn begonnen. Voor veel werkers komt het erop neer dat ze moeten kiezen tussen boodschappen doen of tanken om naar hun werk te gaan!
Verontrustend? Niet voor iedereen. Want het ongeluk van de werkers is het geluk van de kapitalisten. Op dit moment strijken de raffinaderijen en iedereen die op olie speculeert flinke winsten op. Toen de olieprijs omhoogschoot, schoten de prijzen aan de pomp meteen de hoogte in. En wanneer de olieprijs daalt, dalen de prijzen aan de pomp veel langzamer dan ze waren gestegen. Uit een studie van Greenpeace blijkt dat de oliemaatschappijen in de Europese Unie sinds het begin van de oorlog in Iran meer dan 80 miljoen euro per dag aan “extra winst” maken, vergeleken met hun winst van voor de oorlog.
Dus ja, de vraag dringt zich ernstiger dan ooit op: hoe ziet de wereld van morgen eruit? Het antwoord van de kapitalisten ligt voor de hand: oorlog, repressie en autoritaire verharding. In Israël heeft de regering een wet aangenomen die “de doodstraf voor terroristen” instelt, een wet die op maat is gesneden om alleen op Palestijnen van toepassing te zijn. In de Verenigde Staten zet de immigratiepolitie (ICE) haar operaties tegen immigranten voort. De Belgische regering blijft niet achter. Zij heeft een wet aangenomen die de politie en de ambtenaren van de Dienst Vreemdelingenzaken toestaat om mensen zonder verblijfsvergunning thuis op te pakken en naar een gesloten centrum te sturen. Voor deze leiders worden werkers, gepensioneerden of zelfs kinderen als ‘criminelen’ beschouwd, enkel en alleen omdat ze geen verblijfsvergunning hebben.
Maar deze wereld is niet de enige mogelijke. Tegenover dit wijdverbreide offensief ontstaat er verzet. In Israël zijn er demonstraties geweest om de oorlog aan de kaak te stellen. In de Verenigde Staten hebben de inwoners zich georganiseerd om het hoofd te bieden aan de operaties van ICE. Hoewel het om een minderheid gaat, wijzen deze initiatieven op de enige mogelijke uitweg: dat de werkers zich organiseren en hun eigen belangen doen gelden. Ook hier is de beste manier om de oorlogstoekomst die de kapitalisten voorbereiden te weigeren, de beste manier om steun te betuigen aan de werkers die vandaag onder de bommen liggen, erop aan te dringen dat de kapitalisten de loonsverhogingen betalen die nodig zijn om de prijsstijgingen op te vangen, en ons ook voor te bereiden om in groten getale in opstand te komen wanneer de regeringen ons naar de oorlog willen sturen.