De inzet van een Amerikaanse militaire vloot voor de kust van Iran is een nieuwe stap in de richting van een algemene oorlog. Trump is vastbesloten om met alle middelen de imperialistische orde op te leggen, zelfs als dat betekent dat hij een land met meer dan 90 miljoen inwoners moet aanvallen.
Zou een Amerikaanse ingreep het Iraanse volk kunnen helpen om zich te bevrijden van de dictatuur? Nee! Trump onderhandelt met de moordenaars van het Iraanse volk… En net als in Venezuela zou het Amerikaanse imperialisme, na het uitschakelen van bepaalde leiders, overeenstemming kunnen bereiken met de Iraanse machthebbers. Net als de sjah voor hen hebben de mollahs, de strijdkrachten en de pasdaran laten zien dat ze bereid zijn een volksopstand neer te slaan. En dat is wat telt voor de bourgeoisie.
Trump beweert dat hij wil voorkomen dat Iran kernwapens krijgt… terwijl hij afgelopen juni, nadat hij samen met Israël het land had gebombardeerd, zei: “De nucleaire verrijkingsinstallaties van Iran zijn volledig en totaal vernietigd”.
We mogen niet vergeten dat tot nu toe alleen de Amerikaanse regering ooit een atoombom heeft gebruikt: in 1945 op de Japanse bevolking!
De militaire agressie en dreigementen van Trump zijn een uiting van het kapitalisme, waar de enige regel die telt het recht van de sterkste is. Alles wat de winsten van miljardairs in de weg staat, wordt genadeloos verpletterd. De volkeren in Oekraïne, Palestina, Congo of Soedan leven in een oorlogshel omdat de kapitalisten voor niets terugdeinzen om zich de grondstoffen of het land toe te eigenen!
Wat Trump en de Amerikaanse kapitalisten in Iran werkelijk nastreven, is het in het gareel brengen van een regime dat hen al tientallen jaren tegenwerkt. Het maakt niet uit of dit de hele regio nog dieper in chaos stort.
De dreiging tegen Iran dient ook om China te verzwakken, dat 80% van de Iraanse olie-export koopt.
Dat is een van de redenen waarom Trump Maduro, de president van Venezuela, en zijn vrouw heeft laten ontvoeren, aangezien ook dat land olie aan China levert. De militaire ingreep heeft minstens honderd doden geëist. Nadat hij had verklaard dat zijn opvolgster een erger lot zou ondergaan dan Maduro als ze niet zou toegeven, dwingt hij haar nu om de Venezolaanse olie open te stellen voor Amerikaanse bedrijven en deze niet meer aan China te verkopen.
Zoals altijd kunnen imperialisten prima leven met dictatoriale regimes, zolang die hun belangen maar dienen, en voor de bevolking van Venezuela is er niets veranderd, behalve dat het alleen maar erger is geworden.
Maar niets kan de opstand van een volk tegenhouden. In Iran laten de protesten tijdens begrafenissen zien dat ondanks het bloedbad de opstand niet is uitgedoofd.
Gaan we dan accepteren dat onze toekomst afhangt van deze confrontaties tussen kapitalisten? Als we hen hun gang laten gaan, zal niets hen ervan weerhouden de hele planeet in barbarij te storten!
Want ook de Europese Staten bereiden zich voor op toekomstige imperialistische plunderoorlogen, zoals ze altijd hebben gedaan, ook al is dat vandaag de dag als tweede viool achter de Verenigde Staten.
In België staat de dienstplicht opnieuw op de agenda, voorlopig nog op vrijwillige basis, het budget van het leger stijgt elk jaar en de media en politici voeren hun propaganda tegen Rusland en China op om ons achter dit oorlogszuchtige beleid te scharen.
Maar het zijn de grote bourgeoisie en haar Staat die de belangrijkste vijanden van de bevolking zijn. Militarisering gaat altijd ten koste van de bevolking, en de kapitalisten versterken nu al hun repressieve krachten om ontevredenen het zwijgen op te leggen. De spectaculaire en brute arrestaties van migranten door de ICE in de Verenigde Staten, en de moorden die daarmee gepaard gaan, dragen hieraan bij.
De Staat leert zijn strijdkrachten om arbeiders te arresteren, vandaag buitenlanders, morgen iedereen die weigert zich te onderwerpen. In België hebben de razzia’s van de politie tegen mensen zonder papieren die de afgelopen weken in Matonge en Anderlecht hebben plaatsgevonden hetzelfde doel, voorlopig nog op veel kleinere schaal.
De Staat probeert ook de mobilisatie van werkers te beperken, recentelijk door de stakingsaankondiging van de spoorwegarbeiders voor 5, 10 en 12 februari af te wijzen. Een deel van de bourgeoisie overweegt zelfs om het gewicht van de vakbonden te verminderen.
Als regeringen bang zijn dat werkers zich organiseren en verdedigen, dan is dat omdat ze weten dat de wereld van de arbeid een formidabele kracht kan zijn, die in staat is het kapitalisme omver te werpen!