Na de opstanden in Bangladesh in augustus 2024 komt de jeugd de afgelopen weken ook massaal in actie in Nepal, Indonesië, Marokko, de Filippijnen, Madagaskar en Peru. Omdat ze zich verzetten tegen armoede en werkloosheid, trotseren ze moedig en vastberaden de kogels van de repressie, zonder zich te laten afremmen.
Deze jongerenbewegingen, die zichzelf “GenZ” noemen, protesteren tegen de steeds rampzaliger wordende levensomstandigheden en richten hun woede tegen politici en corruptie. Maar telkens wanneer een regering valt of aftreedt, maakt zij plaats voor het leger, dat de teugels van het staatsapparaat weer in handen neemt voor zichzelf, voor de lokale bourgeoisie en vooral om het kapitalisme in stand te houden en ervoor te zorgen dat er niets verandert.
Het voorbeeld uit Madagaskar
Op 25 september leidden de water- en stroomonderbrekingen, die het leven van de bevolking van Madagaskar verpesten, tot dagelijkse protesten van studenten en jongeren.
Het regime van president Rajoelina reageerde met een wrede repressie door de gendarmerie en de politie, waarbij minstens 22 doden en meer dan honderd gewonden vielen. De jongeren verloren hun moed niet en kwamen tot 11 oktober in steeds grotere getale de straat op. Op die dag vond een keerpunt plaats in de beweging toen soldaten zich bij de demonstraties aansloten.
Een legereenheid, de Capsat, riep haar manschappen op om bevelen om op burgers te schieten te weigeren. De soldaten openden vervolgens het vuur op een voertuig van de gendarmerie en richtten zich tot andere legereenheden om hen voor de muiterij te winnen. Aangezien het Malagassische leger door verschillende politieke stromingen werd doorkruist, waren de gendarmerie en de politie de enige korpsen die echt trouw waren aan de president. Na de machtsovername door Capsat, toen ze zagen dat het regime dreigde te worden omvergeworpen, sloten de militaire leiders zich een voor een aan bij de muiterij tegen Rajoelina.
Zo vluchtte deze president op 13 oktober het land uit aan boord van een Frans militair vliegtuig, terwijl de militaire leiders zich aan het hoofd van de demonstraties opstelden en probeerden de GenZ, en daarmee ook haar eisen, naar de achtergrond te verdringen. De volgende dag, nadat de Nationale Assemblee had gestemd voor de afzetting van Rajoelina, kondigde het leger aan dat het de macht had overgenomen.
Internationaal bereik
Deze bewegingen tonen aan dat jongeren die zijn opgegroeid in verschillende landen, duizenden kilometers van elkaar verwijderd, in opstand komen en zich vandaag de dag verenigen rond soortgelijke zorgen en met gemeenschappelijke symbolen van strijd tegen onderdrukking. Het is een bewijs, voor zover dat nog nodig was, dat de toekomst zal afhangen van internationale strijd.
Welk vooruitzicht ?
Bij deze jeugdopstanden zijn het meestal de georganiseerde strijdkrachten die de macht weer overnemen. Op welke kracht en welke organisatie kan de jeugd zich baseren om “het hele systeem te veranderen”, zoals een jonge Malagassiër het tegenover een journalist formuleert?
In al deze landen is er een grote en extreem uitgebuite arbeidersklasse. De mobilisatie van de jongeren is niet voldoende, de arbeiders zullen moeten deelnemen aan de opstanden en het voortouw nemen om verbeteringen in hun levensomstandigheden af te dwingen, totdat ze sterk genoeg zijn om het kapitalistische systeem omver te werpen. En de gepolitiseerde jongeren hebben een rol te spelen om de arbeiders te helpen bewust te worden en zich te organiseren.