Een maand lang hebben de werkers van Bpost standgehouden tegen de kritiek, bedreigingen en beledigingen in de media, waarbij ze de bezorging van post en pakketten blokkeerden en sommige particulieren en bedrijven in moeilijkheden brachten. Maar ondanks de voortdurende pro-patronale propaganda heeft hun vastberadenheid om zich niet te laten intimideren en hun recht op een waardig leven en werk te verdedigen, bij veel werkers moed en sympathie gewekt. Niets kan het feit uitwissen dat velen van ons hun eigen leed op het werk en hun eigen angsten voor de toekomst herkenden in de verslechtering van de arbeidsomstandigheden waartegen de werkers van Bpost zich verzetten.
Om die reden heeft de Staat uiteindelijk deurwaarders ingezet en met de rechtbank gedreigd om deze staking aan te pakken. De vastberadenheid om zich te verdedigen, de weigering om zich te onderwerpen, dreigen nog steeds als een olievlek uit te breiden! Daarom zetten de leiders van het kapitalisme hun arsenaal en hun handlangers in om elke sociale strijd de kop in te drukken. Dat was het geval bij Delhaize, bij Audi, bij de NMBS, bij de TEC, en bij alle andere stakingen.
Bij Bpost loopt de staking ten einde en het lijkt erop dat er uiteindelijk een akkoord tussen de directie en de syndicale leiding zal worden toegepast, vergelijkbaar met het akkoord dat aanvankelijk door de werkers werd afgewezen. De staking heeft de directie ertoe aangezet enkele toegevingen te doen. Iets werd gewonnen. Maar welke garanties zijn er voor de toekomst? Het opknappen van de gevels is niet genoeg en de onderliggende bedreigingen voor de werkers blijven bestaan. Al jarenlang leggen het patronaat en de regering in de privé en in de overheid achteruitgang op, met name via de “toegevingen” die door de vakbonden zijn onderhandeld!
Wat moeten we hieruit concluderen? Dat stakingen geen zin hebben? Dat we ons erbij moeten neerleggen dat onze levens- en arbeidsomstandigheden steeds slechter worden? Dat we geen andere keuze hebben dan toe te laten dat de bazen en de regeringen ons een eeuw terug in de tijd brengen, terwijl ze zich voorbereiden om onze kinderen de dood in te sturen in een derde wereldoorlog, met als enig doel hun kapitalistische belangen te verdedigen?
Zeker niet! Voor onszelf en voor onze kinderen hebben we geen andere keuze dan ons te verdedigen als we niet willen dat werkloosheid en ellende zich overal verspreiden!
Ja, de kracht van de werkers is de staking! Maar waarom waren de stakingen bij Bpost, de NMBS of Delhaize dan niet voldoende, ondanks de mobilisatie? Deze vraag stellen is van het grootste belang voor elke werker! De toekomst hangt ervan af!
Het is duidelijk dat staken per bedrijf niet volstaat. We moeten sterker worden tegenover de bazen, de multinationals en de Staat.
Die kracht zullen we hebben wanneer de strijd zich uitbreidt van het ene bedrijf naar het andere, van de ene sector naar de andere, om zo een algemene strijd te worden, over beroepen, sectoren en alle verdeeldheid heen, en zelfs over de grenzen heen!
De geschiedenis van de arbeiders staat bol van dergelijke strijd, ook in België. Sommige ouderen herinneren zich nog de grote staking van de winter van 1960-1961, toen bijna een miljoen arbeiders zich verenigden om zich te verzetten tegen de ‘Eenheidswet’, een reeks bezuinigingsmaatregelen die bedoeld waren om de arbeidersklasse te laten opdraaien voor de crisis van het Belgische kapitalisme.
Het is mogelijk om weer aan te knopen bij dit verleden! De problemen van de arbeiders zijn overal dezelfde! Klinkt de staking van de Bpost-arbeiders, die strijden om hun arbeidsvoorwaarden te verdedigen, niet door in de staking van de arbeiders van de 60 Aldi-winkels die strijden tegen zondagwerk?
Velen zeggen dat de wereld is veranderd, dat individualisme heerst, dat grote gezamenlijke strijd niet meer mogelijk is. Dat is gedeeltelijk waar.
De leiders van Vooruit/SP.a hebben het socialisme in diskrediet gebracht, net zoals de stalinisten het communisme in diskrediet hebben gebracht. De syndicale leidingen denken niet aan gezamenlijke strijd van de werkers. Dit weegt op het geweten en op het vertrouwen van de werkers in hun eigen kracht.
Zijn de tijden veranderd? Ja! Maar het kapitalisme niet, behalve dat het steeds dieper in de crisis wegzakt en ons naar een derde wereldoorlog sleept. De kapitalisten zijn vastbesloten om de handhaving of zelfs de verhoging van hun winsten ten koste van de werkers te laten gaan. We kunnen er niet langer op rekenen dat we de bazen en de regering kunnen overtuigen om de een of de ander te sparen. In werkelijkheid hebben we, om de toename van de werkloosheid en de verlaging van onze levensstandaard tegen te gaan, geen andere keuze dan ons voor te bereiden op vastberaden strijd om onszelf te verdedigen. En uiteindelijk zal het kapitalisme zelf omvergeworpen moeten worden!