Met de toenemende instabiliteit van de internationale situatie zijn de allianties tussen Staten in volle gang, zonder enige aandacht voor de behoeften van de bevolking. Een van de meest recente voorbeelden hiervan is de ondertekening van een contract voor de verkoop van 20 Eurofighter-gevechtsvliegtuigen door het Verenigd Koninkrijk en Turkije.
Dit lucratieve contract, ter waarde van meerdere miljarden, is niet alleen een nieuw voorbeeld van het toenemende militarisme waar wapenhandelaars zo van profiteren. Het onthult ook de cynische verwikkelingen van de kapitalistische diplomatie.
Dat Ankara kiest voor Eurofighter-gevechtsvliegtuigen in plaats van Amerikaanse F-35’s, zoals bijvoorbeeld België heeft gedaan, verdient alvast aandacht. Want hoewel Turkije een militaire bondgenoot van de Verenigde Staten is binnen de NAVO, probeert de regering van Erdogan al jaren diplomatieke speelruimte te creëren door in te spelen op de concurrentie tussen grootmachten.
Zo schokte Erdogans deelname aan de BRICS-top in Kazan (waaronder Brazilië, Rusland, India, China…) een jaar geleden de westerse columnisten. Het was echter niet de eerste keer dat de Turkse dictator zoiets deed. In 2017 kocht hij bijvoorbeeld het S-400 luchtverdedigingssysteem van Rusland, recht onder de neus van zijn Amerikaanse bondgenoot. Na deze belediging straften de leiders in Washington die in Ankara door de Turkse Staat uit te sluiten van bepaalde wapenprogramma’s, met name het programma dat toegang zou kunnen geven tot de F-35.
Deze provocaties en represailles hebben een kans gecreëerd voor landen die Eurofighter-gevechtsvliegtuigen produceren, die concurreren met de Amerikaanse F-35. Zo konden het Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Italië en Spanje, hoewel bondgenoten van Turkije en de VS, om een feestje te geven vanwege de koele verhoudingen tussen de twee grootste legers van de NAVO, het Amerikaanse en het Turkse… Een echte vriendschap tussen schorpioenen…
De verkoop van Eurofighters aan Turkije door het Verenigd Koninkrijk was overigens verre van zeker. Duitsland heeft als mede-producent van de Eurofighter een vetorecht over dit soort contracten. Aanvankelijk verzette Berlijn zich tegen de verkoop vanwege de steun van Ankara aan Hamas in de oorlog die Israël tegen de Palestijnen voert. In juli trok de Duitse regering haar bezwaar echter in en maakte ze een ommezwaai van 180 graden: voortaan wil Berlijn dat Turkije zelfs deelneemt aan het Europese wapenprogramma SAFE, ondanks het verzet van de Griekse leiders.
Laten we niet vergeten dat Turkije en Griekenland, twee buurlanden, al lange tijd politieke, economische en territoriale conflicten hebben. In dit machtsspel tussen Ankara en Athene maken beide partijen gebruik van het feit dat Turkije sinds 2016 fungeert als grensbewaker, rijkelijk betaald door de Europese Unie. Migranten die uit Europa worden teruggestuurd en in kampen worden ondergebracht, worden regelmatig gebruikt als pressiemiddel, zonder enige aandacht voor hun leven.
De recente ommezwaai van de Duitse regering toont aan hoe cynisch kapitalistische leiders hun ‘vriendschap’ toekennen en terugnemen. Noch de brute onderdrukking van elke oppositie in zijn land door Erdogan, noch de oorlog die hij al jaren voert tegen het Koerdische volk weerhoudt de zogenaamd democratische westerse leiders ervan om de Staat van Erdogan weer in de westerse schoot te willen sluiten. Het is waar dat ondanks hun grote woorden over “Europese waarden” de politici van de imperialistische landen hun handen niet schoner hebben dan Erdogan… integendeel, zij hebben veel meer moorddadige koloniale oorlogen gevoerd!