Iedereen wil zijn plaats innemen van … “goede familiebaas”?
De Franse winkels van E. Leclerc beginnen te leveren in bepaalde Belgische grensgemeenten.
Net als Jef Colruyt profileert Michel-Edouard Leclerc zich als een “goede familiebaas”, die zogenaamd begaan is met zijn werkers en het milieu.
Maar achter de communicatie gaan telkens dynastieën van miljardair-uitbuiters schuil die met elkaar concurreren ten koste van de werkers, van wie de bazen opofferingen eisen op het vlak van lonen, verhoging van de werkdruk… als ze hen niet werkloos maken!
En jij, hoeveel mammoeten draag je?
Een doos bananen weegt 18 kg. Er kunnen 5, 7 tot wel 30 dozen bananen per borderel zitten. Op een dag worden er minstens tien bonnen klaargemaakt. Dat zijn al meerdere tonnen per dag!
Kortom, we sleuren de hele dag met mammoetstukken. Colruyt biedt echt prehistorische arbeidsomstandigheden!
Zaterdag = week-end
Zaterdag is bedoeld om uit te rusten, tijd door te brengen met familie en vrienden, even op adem te komen.
Maar voor de directie is het gewoon weer een dag om uit te buiten. Avonden, nachten, vroege ochtenden, zaterdagen, zondagen… alles gaat ervoor door.
Als de directie echt “de versheid” van de producten wil behouden, dan willen wij onze versheid behouden. Laat de directie dan beginnen met het versterken van de weekendploeg, in plaats van de weekploegen op zaterdag en zelfs op zondag uit te putten…
♫ We don’t need no thought control ♫
Tijdens de werkuren staat Colruyt ons niets toe: we mogen niet aan de telefoon gaan, niet met een collega praten. Zelfs om een pauze te nemen als ons lichaam te veel pijn doet, moeten we toestemming vragen aan de chef en uitpunteren!
Maar Colruyt zal ons er niet van weerhouden om erover na te denken de rollen om te keren en, voorlopig in ieder geval, om daar onderling over te praten.
De laagste prijs (behalve in je buurt)
Uit een onderzoek van de RTBF blijkt dat hetzelfde winkelwagentje in verschillende Colruyt-winkels tot 14 % meer kan kosten. Dit is niet specifiek voor Colruyt: waar we ook boodschappen doen, de grote ketens variëren hun prijzen naargelang de wijk, de concurrentie en de lokale koopkracht om zo veel mogelijk winst te maken.
De prijzen blijven stijgen, steeds meer mensen hebben moeite om goed te eten… terwijl de bazen bezig zijn de prijzen per winkel te maximaliseren om de winst te maximaliseren. Dit systeem draait vierkant.
De laagste prijzen ? Ja voor de aandeelhouders
De kapitalisten beslissen wat er geproduceerd wordt, hoe het geproduceerd wordt, de lonen, de prijzen van de producten.
Colruyt heeft het over de laagste prijs? De enige prijs die daalt, is die van ons werk. Terwijl de prijzen stijgen, stagneren de lonen en daalt onze koopkracht.