1

Tegenover de burgerij en haar regeringen, de gemeenschappelijke belangen van de werkers verdedigen

De verkiezingen zijn voorbij, en het walsen in en uit het koninklijk paleis is begonnen met als doel een regeringscoalitie te vormen.

De onderhandelingen riskeren moeilijk te zijn om de plaatsen onder elkaar te verdelen, met een dominerende N-VA in Vlaanderen en een Parti Socialiste die stemmen heeft verloren maar toch dominerend blijft in Wallonië.

Maar of het nu met of zonder de N-VA, met of zonder de PS, dat de vorming van de regering een maand of een jaar duurt, zal de volgende federale regering, net zoals alle gewestelijke regeringen en de nieuwe Europese Commissie, een vechtregering tegen de arbeidersklasse zijn. De patronale klasse zal ermee doorgaan de strijd tegen de werkende mensen te voeren om hen te doen betalen voor de crisis die door de banken en de jacht op maximale winst voor de kapitalisten is veroorzaakt. Het zijn vooral de stemmen van extreemrechts (Vlaams Belang en Lijst Dedekker) die de N-VA heeft overgenomen. Zo verliest het Vlaams Belang 24 van haar 33 zetels in de federale en Vlaamse parlementen.

Maar als de commentaargevers zich hebben gehaast om te verklaren dat het Vlaams Belang dood was, zijn de xenofobische, antiarbeiders en separatistische vooroordelen die door deze stroming worden verdedigd, helemaal niet dood. Ze hebben zich gemengd in de grote bonte beweging van ontevredenen die door De Wever wordt verenigd onder het vaandel van het Vlaamse nationalisme. En veel oud- VB hebben er ook een plaats gevonden, waaruit ze hun gif blijven strooien met als doel de arbeidersklasse te verdelen en te verlammen.

Tijdens de verkiezingscampagne hebben de « klassieke » Vlaamse partijen zich gekeerd tegen de N-VA die hen al veel posten heeft gepakt. Maar al deze partijen, tot aan de socialisten, hebben het Vlaamse nationalisme gevoed.

Voor de Staatshervorming hebben al deze partijen de bevolking proberen te overtuigen dat het land nog verder te splitsen in het voordeel zal zijn van alle Vlamingen, werkers inbegrepen. De Vlaamse regering had in het bijzonder fiscale voordelen en hoger kindergeld beloofd.

Van al deze beloftes blijft er maar niets over. De Vlaamse werkers die van Opel, Ford, Bekaert, Agfa, … werden ontslagen, moeten vandaag de minachting verdragen die de Vlaamse nationalisten leken te reserveren aan de Waalse werklozen. Er is geen sprake meer van de “jobkorting”, dit piepklein fiscaal voordeel dat aan de werkers moest toegestaan worden, noch van hoger kindergeld. Vandaag zegt de aftredende minister-president dat de Staatshervorming vooral “besparen, besparen, besparen” zal betekenen, in ieder geval wat de sociale uitgaven betreft die nuttig aan de bevolking zijn. Patroons en banken zullen de subsidies van de Vlaamse regering blijven krijgen.

Aan de Waalse kant heeft de PS ook op de vrees voor N-VA gespeeld om stemmen niet te verliezen. Maar men moet eerst niet vergeten dat de Waalse PS oorspronkelijk aan de basis zit van de staatsverdeling in de jaren 60. En al de toegevingen van de PS tegenover de eisen van het patronaat, of hij nu Vlaams, Belgisch of internationaal is, hebben niets anders gedaan dan een nog meer antiarbeiders politiek voor te bereiden, of die nu direct door de N-VA zelf wordt geleid of opnieuw door socialistische ministers wordt toegepast.

Neen, niet alle Vlaamse werkers zijn voor de splitsing van het land. Veel kiezers van de N-VA willen op deze manier hun ontevredenheid uitdrukken tegenover een federale Staat die enkel de belangen van de banken en van de rijksten verdedigt. Natuurlijk zijn werkers die op de N-VA stemmen, werkers die tegen hun eigen belangen stemmen. Maar hier ook hebben de socialistische partijen een zware verantwoordelijkheid, zij die al lang de socialistische ideeën hebben verraden om hun onderwerping aan de belangen van de kapitalisten te rechtvaardigen.

De traditionele Vlaamse partijen hebben bijna geen stemmen verloren ondanks hun bezuinigingspolitiek in de federale en gewestelijke regeringen. Dit toont dat veel werkers in Vlaanderen niet voor een nationalistische, bazige, antiarbeiders en antisociale N-VA hebben willen stemmen.

Maar deze stemming, zoals die op de PS, zal tegen niets beschermen. Als de methodes van de N-VA meer autoritair zijn dan die van de traditionele partijen, blijft hun politiek dezelfde: nog meer overheidsgeld voor het patronaat, door de werkende bevolking te doen betalen. Al dat verwisselbare politieke personeel staat aan dezelfde kant: die van de burgerij en van haar kapitalistische systeem.

Het is op dit terrein dat men hen zal moeten bestrijden, door onze gemeenschappelijke belangen en onze eigen eisen van werkers te verdedigen, of men nu Vlaams, Waals of uit een ander land is, tegen de kapitalisten en hun dienaars in de regeringen.




De aanval op de rechten van vrouwen is een aanval op de hele arbeidersklasse!

In Spanje wil de regering van de Volkspartij, de rechtse partij aan de macht, de wetgeving die de abor-tus toestond, ongedaan maken. Onder de dictatuur van Franco (van 1939 tot 1977) was de abortus ver-boden en als een misdaad gestraft. Het is door strijd dat de vrouwen dit recht hebben bekomen om zelf te beslissen over hun lichaam en hun zwangerschap. In België is het alleen in 1990 en tegen de mening van de Koning die die dan twee dagen « in feitelijke onmo-gelijkheid om te regeren » werd verklaard, dat de abortus uit het strafboek is gehaald.

De actualiteit in Spanje toont dat de rechten en vrijheden die door lange en belangrijke strijd is beko-men op alle momenten op losse schroeven kunnen gezet worden: de rechten van de vrouwen, zoals die van de werkende mensen in hun geheel. En dit toont ook opnieuw aan dat de onderdrukking en het obscu-rantisme de vrouwen niet alleen in verre landen slaat, maar dat ze ook nog hier moeten bevochten worden.

Zo ziet men de aartsbisschop Léonard de betogin-gen steunen tegen het recht op abortus en standpunten innemen tegen alles wat sociale vooruitgang zou bete-kenen. Deze verdediger van het leven voor de geboorte, en de organisatie die hij vertegenwoordigt, heeft nochtans geen enkel probleem om miljoenen mensen die al geboren zijn het recht te weigeren om hun leven te beschermen tegen aids door condooms te gebruiken. Men hoort de tegenstanders van het abortusrecht zich nooit ongerust maken over het feit dat één vrouw op zeven slachtoffer is van huiselijk geweld en dat er elke drie dag vrouwen zijn die ervan sterven. Men hoort hen niets zeggen over het feit dat er elke dag in België 10 vrouwen verkracht worden! En het feit dat er elke negen minuut een vrouw sterft door een abortus te ondergaan in gevaarlijke omstandigheden omdat het onwettig is, laat hen natuurlijk ijskoud.

Want het debat over het abortusrecht heeft niets te maken met het beschermen van het leven. Het is de onderwerping van de vrouwen, en de onderwerping van de uitgebuitenen en de onderdrukten in het algemeen. Het is aan de vrouwen het principe doen aanvaarden dat zij zelf niet mogen beslissen, maar dat de man – en achter de man zit de Staat met zijn wetten – in haar plaats moet beslissen, zelfs tegen haar eigen belangen.

Maar de mannen die zouden denken dat ze niet be-trokken worden of dat ze hieraan iets zouden winnen, moeten maar oppassen!

Het is geen toeval dat deze reactionaire stromingen vandaag massaal terugkomen. In de crisis zijn de kapi-talisten, voor hun winsten, bezig de werkende mensen en de hele maatschappij terug naar de vorige eeuw te sturen. Met de lonen en de werkomstandigheden in de eerste plaats, en dan de syndicale rechten of nog de toegang naar het onderwijs. Ook in dit geval zijn er decennia strijd van de arbeidersklasse die stapsgewijs vernietigd worden.

Al deze stromingen die de « morele waarden » van de vorige eeuwen willen herstellen zijn de natuurlijke bondgenoten van het patronaat in de oorlog die hij voert tegen de werkende mensen. Deze stromingen betreuren de tijd waarin de priester, geallieerd van de baas, tegen de opstanden woog en de onderwerping preekte in de fabrieken en onder de jeugd.

Daarom is het ook niet verbazend dat ze samen meestappen met de xenofobische en extreemrechtse stromingen en met reactionaire stromingen uit andere godsdiensten, zoals tijdens de recente betogingen in Frankrijk.

Aan de werkers stellen deze stromingen allemaal hetzelfde voor: de dictatuur van de kapitalisten, de werkloosheid en de uitbuiting onderdanig aanvaar-den, de gezondheid verliezen met het helse werktempo, beschikbaar zijn ook in het weekend. Altijd ja zeggen tegen de patroon, die de onomstreden machthebber blijft.

Dan is het voor hen geen probleem als de woede en de frustratie zich tegen vrouwen of onderdrukten van andere afkomsten keert. De bewuste werkers moeten weigeren zich op deze manier te laten verlagen tot de gedragen van de verdrukkers, wetende dat een mens die een andere onderdrukt geen vrije mens kan zijn.

Daarom heeft de strijd van de vrouwen tegen de dubbele onderdrukking die ze ondergaan – die van een patriarchale maatschappij, en die van de kapitalis-tische uitbuiting – altijd een belangrijke plaats in de arbeidersbeweging ingenomen, zoals de afwijzing van racisme. Dit is een basisvoorwaarde om de eenheid te bouwen die de werkers nodig hebben tegenover hun uitbuiters.