1

De maatschappij bedorven door het geweld van kapitalisme

Er zijn veel nieuwsberichten over gewelddadige menselijke relaties. Een jonge tiener pleegt zelfmoord na een groepsverkrachting. Het aantal vrouwen die door hun echtgenoten of ex-echtgenoten worden vermoord, neemt toe. Dodelijke gevechten tussen steeds jongere tienerbendes.

Gewapende mensen vallen politieagenten of vertegenwoordigers van de autoriteiten, zoals treinbegeleiders, aan. Jürgen Conings is geen alleenstaand geval. Deze de Belgische korporaal wordt gemotiveerd door extreem-rechtse ideeën, maar anderen, zoals een ex-soldaat in de Dordogne, een survivalist die zich op het einde van de wereld voorbereidt, hebben hun suïcidale wanhoop gericht tegen degenen die in hun ogen de maatschappij vertegenwoordigen.

Al deze feiten worden door politici gebruikt om een versterking van politie en justitie te rechtvaardigen. Dit zal alleen maar meer Staatsgeweld toevoegen aan het algemene geweld in de samenleving.

Want het dagelijkse geweld van de moordenaars is slechts een zwakke afspiegeling van het geweld van deze maatschappij, het geweld van het kapitalisme tegen de werkers. Het geweld dat wordt verduurd door gezondheidswerkers die moeten kampen met gebrek aan middelen en personeel. Het geweld van het vrezen voor je baan en het lijden onder uitputtende werkritmes. Het geweld van ontslagen en het vervallen in armoede. Werklozen die door de RVA worden gestraft terwijl de aangeboden lonen lager zijn dan de werkloosheidsuitkeringen.

Het geweld van deurwaarders die gezinnen uitzetten omdat ze hun huur niet meer kunnen betalen. Het geweld van het niet kunnen zorgen voor je echtgenoot of het niet kunnen opvoeden van je kinderen omdat je geen geld hebt. Het geweld van werkuren die de gezondheid vernietigen, jaar na jaar, tot de versleten werker op straat wordt gezet.

Om de bazen uitbuiting op te leggen aan de werkers is er de medeplichtigheid van degenen die de wetten maken en geacht worden deze te handhaven. Er zijn wetten om tijdelijk werk te beperken. Maar de bazen vertrappen ze zonder dat de arbeidsinspectie opdracht krijgt ze te controleren. De wet verbiedt nachtwerk omdat het de gezondheid schaadt. Maar de wet heeft ook een heel stelsel van uitzonderingen voorzien om de kapitalisten in staat te stellen hun machines nog sneller af te schrijven door middel van ploegwerk en nachtdienst. De belastingwetten treffen werkers, gepensioneerden, kleine handelaren… Maar niet de rijksten die straffeloos fraude plegen, met « legale » of illegale methoden.

De wet, de rechtbanken, de regeringen, de administratie, de politie, het leger, zijn slechts instrumenten in handen van de bourgeoisie om haar wil op te leggen.

Het geweld van de kapitalistische uitbuiting tegen miljoenen arbeiders is de belangrijkste oorzaak van geweld in de samenleving. Dit geweld veroorzaakt ellende, getto’s van werklozen en arme arbeiders die gebukt gaan onder criminaliteit en wanhoop. Het is ook het geweld van de kapitalistische wereldverhoudingen, die oorlogen voortdurend in stand houden, die Jürgen Conings enerzijds en jihadisten anderzijds voortbrengen.
Hoe meer het kapitalistische systeem wegzinkt in economische, politieke en gezondheidscrisissen, hoe meer de bourgeoisie de levensstandaard en de vrijheden van de arbeiders aanvalt.

Dit zal jongeren en arbeiders tot opstanden aanzetten, zoals het geval was in Egypte in 2011, in Algerije, in Irak, in Chili, in 2019, of in Colombia op dit moment. Deze opstanden moeten zich keren tegen de kapitalistische uitbuiting, zij moeten leiden tot de onteigening van fabrieken, banken, vervoermiddelen, zodat collectief werk in dienst wordt gesteld van de menselijke behoeften en niet van de winst van enkelen. Alleen een socialistische maatschappij kan een einde maken aan het geweld in de menselijke relaties en een toekomst bieden aan de mensheid.




Solidariteit met het onderdrukte Palestijne volk!

De bevolking van Gaza is opnieuw het slachtoffer geworden van een stortvloed van vuur die honderden levens heeft geëist. Het staakt-het-vuren, na 11 dagen van bombardementen, lost niets op, aangezien de onderdrukking van het Palestijnse volk blijft.

Zoals in vorige oorlogen gebruikte de Israëlische regering het afvuren van Hamasraketten als voorwendsel en beweerde « gerichte » bombardementen uit te voeren. Maar wie kan zo’n leugen geloven?

De Gazastrook is een gebied van 40 km lang en 10 km breed, één van de dichtstbevolkte ter wereld. Hoe kunnen de bommen de burgers scheiden van de Hamas-militanten, als er geen veilige toevluchtsoorden zijn, geen vluchtroutes?

Raketten afvuren op Israël, zoals Hamas doet, is een blinde en terroristische politiek. Maar het bombarderen van een gebied als Gaza is het op een veel grotere schaal. Het is Staatsterrorisme.

We kunnen de twee partijen niet op gelijke voet bekijken, terwijl een zogenaamd democratische en overbewapende Staat vastbesloten is een reeds verwoest gebied te vernietigen. En bovenal, het zou betekenen dat we de duizendvoudige legitieme opstand van de Palestijnen de rug toekeren!

Deze opstand wordt voortdurend gesmoord en onderdrukt door de Israëlische Staat. Maar het is ook gerecupereerd en politiek gekaapt door Hamas. Deze nieuwe opstand kwam niet uit Gaza of van Hamas. Het was afkomstig van families die zich verzetten tegen hun verdrijving uit een wijk in Oost-Jeruzalem. Vervolgens brandde het in zogenaamde gemengde steden zoals Lod, Jaffa of Sint-Jan van Akko, alsmede de Westelijke Jordaanoever. Hamas vuurde raketten af op Israël om de opstand te controleren.

Hamas heeft opzettelijk de stem van de demonstranten in beslag genomen en de mobilisatie van de massa’s omgevormd tot een confrontatie tussen twee apparaten, met als doel haar eigen beleid, haar eigen methoden en haar eigen overheersing aan het Palestijnse volk op te leggen. Dus als de Palestijnen de Israëlische Staat als vijand hebben, hebben zij Hamas als tegenstander.

Met de gewelddadige en haatdragende botsingen die zich hebben vermenigvuldigd tussen extreem-rechtse zionistische groeperingen en Palestijnse jongeren, beseffen veel Israëlische Joden nu dat ze worden bedreigd door een gemeenschappelijke oorlog waarvoor ze nu reeds de prijs betalen. Maar waarom zouden we verbaasd zijn?

Al 70 jaar koloniseert de Israëlische regering nieuw land op de Westelijke Jordaanoever en maakt zij de oprichting van een levensvatbare Palestijnse Staat onmogelijk. Ze heeft Oost-Jeruzalem geannexeerd, een blokkade opgelegd aan Gaza en de inwoners opgesloten in een openluchtgevangenis. De regering legt een apartheidsbeleid op in Israël, waar Joden en Arabieren niet dezelfde rechten hebben. En regelmatig, wanneer de opstand te bedreigend wordt, voert ze oorlog tegen de Palestijnen.

Om aan de macht te blijven gebruikt Netanyahu al jaren Joods supremacistisch extreem-rechts, biedt hij het ministeries aan, kijkt hij niet naar zijn geweld en steunt hij al zijn kolonisatie-ondernemingen.
Deze reactionaire verscherping leidde tot deze huiveringwekkende confrontatie waarbij sommigen riepen « Dood aan de Arabieren », terwijl anderen riepen « Dood aan de Joden ». Het is te hopen dat dit als een elektroshock zal dienen, want er is geen andere toekomst voor de twee volkeren dan met elkaar om te gaan. Is dit mogelijk? Ja, op voorwaarde dat men zich verzet tegen de koloniale politiek van Israël die door de grote mogendheden gesteund wordt.
De leiders van Israël hebben hun Staat opgebouwd door de Palestijnen het recht op een eigen Staat te ontzeggen en zij hebben gehandeld als de regionale bemiddelaar van de imperialistische mogendheden, in de eerste plaats van de Verenigde Staten. Daarom mag niet worden vertrouwd op de zogenaamde « internationale gemeenschap » om druk uit te oefenen op de Israëlische regering.

Onder de Amerikaanse en Europese bevolking zijn er echter velen die zich solidair voelen met de Palestijnen. In Brussel demonstreerden 3.000 mensen tegen de bombardementen op Gaza, de lynchpartijen en de verdrijving van Palestijnen in Israël.

De Israëlische en Palestijnse leiders leiden hun volk in een bloedige impasse met de medeplichtigheid van de imperialistische mogendheden. Meer en meer van de twee volkeren moeten dit beseffen.

De oplossing kan alleen komen van Israëli’s en Palestijnen die wegen zoeken om op hetzelfde land samen te leven. Hiervoor moeten zij zich verzetten tegen degenen die hen meesleuren in een oorlog tussen gemeenschappen. Zij moeten samen strijden tegen de onderdrukking van het Palestijnse volk. En zij moeten beweren dat beide volkeren dezelfde rechten moeten hebben, want « Een volk dat een ander onderdrukt, kan zelf niet vrij zijn ».




Alle lonen moeten omhoog!

Een coronapremie van maximaal 500 euro, uitbetaald in de vorm van consumptiecheques: dit is de belachelijke aalmoes die de regering toekent bovenop de loonsverhogingen die beperkt blijven tot maximaal 0,4% gedurende twee jaar. En wanneer de regering een « maximum » vaststelt, is dat om de bazen de mogelijkheid te laten « het minimum » of helemaal niets op te leggen!

Na de staking van 29 maart zijn de vakbonden, die zich tot de regering hadden gewend in de hoop hoger te kunnen onderhandelen dan de 0,4% « in de sectoren die goed presteren », dus afgewezen. Maar daarachter is dat een klap in het gezicht van alle werkers, en het werd afgegeven door de socialistische minister van Werkgelegenheid, Pierre-Yves Dermagne.

De grote bazen kunnen tevreden in hun handen wrijven. Dankzij overheidssubsidies en allerlei steun zijn de dividenden van de aandeelhouders ingeënt en vaak zelfs verhoogd in het midden van de pandemie. En de bazen zelf compenseren zich door zichzelf mooie salarisverhogingen toe te kennen!

Toch stijgen de prijzen van voedsel, brandstof en huur veel meer dan de loonindexering. De bazen verlagen de lonen en verslechteren de arbeidsomstandigheden, zoals die bij FedEx, die werkers ontslaan EN kortere, flexibelere contracten opleggen. En als de ontslagen werkers weer een baan krijgen, is het met nog lagere lonen!

Lonen zijn, net als werkloosheid, de voornaamste problemen van de hele arbeidersklasse.

Maar tegen de eisen van de arbeiders in, houden de bazen en de regering voet bij stuk. Er valt niets te onderhandelen!

De vakbondsleidingen van hun kant verdelen de kracht van de arbeiders in vakken: een beetje voor het minimumloon, een beetje meer voor degenen wier bedrijven goed presteren. In plaats van een verenigde mobilisatie van werkers voor hun gemeenschappelijke belangen.

Waarom moeten werkers in de sectoren die het meest onder de gezondheidscrisis te lijden hebben gehad, armer worden gemaakt? Hoe zijn zij verantwoordelijk voor het rampzalige beheer van de pandemie? Pfizer en Moderna, die op hun patenten zitten, willen niet dat er meer vaccins worden geproduceerd om hun winsten te behouden. Ziekenhuizen zijn overbevolkt omdat ze te weinig personeel en middelen hebben. Moeten de werkers omwille van het kapitalistisch egoïsme aanvaarden dat hun loon wegsmelt? Nee, dat is onaanvaardbaar!

Zonder de werkers werkt gewoon niets. Zij produceren alle rijkdom. Maar hier zijn ze, overgeleverd aan de genade van hun bazen, bedelend om een belachelijke premie.

De waarheid is dat niets kan worden bereikt vanuit een zwakke positie. De kracht van de arbeiders is hun aantal wanneer zij zich mobiliseren.

Wij zullen loonsverhogingen moeten opleggen en personeel moeten aanwerven door het beschikbare werk onder allen te verdelen. De boekhouding van de bazen verdient geen vertrouwen. Alleen wanneer de werkers hun eigen controle op de boekhouding van de bedrijven opleggen, zal het mogelijk zijn de vlucht van het kapitaal naar de belastingparadijzen te ontdekken. Intussen mogen de werkers het lot van hun gezinnen niet laten afhangen van de verklaringen van oplichters.

De bazen, en al degenen die hen op hun wenken bedienen, willen ons doen geloven dat wij concurrerend moeten zijn om de lonen te kunnen verhogen. Dat is niet waar. Concurrentie betekent lonen verpletteren en werkers uitpersen door op onzekerheid te spelen. En wachten tot de situatie zich stabiliseert, in een wereld die wegzinkt in chaos, is onszelf bij voorbaat veroordelen.
Alle categorieën van werkers, zonder uitzondering, hebben het morele recht te strijden voor de verdediging van hun materiële omstandigheden, omdat zij de enige sociale klasse zijn die in staat is de economie op een andere basis te laten functioneren dan de jacht op winst, en haar in dienst te stellen van allen.

Tegenover de kapitalistische klasse hangt de kracht van de werkers af van het bewustzijn die sociale klasse te zijn die onmisbaar is voor de maatschappij en die de bazen, de renteniers en de speculanten in geen geval zijn.