1

Tegenover de oorlogen die verspreiden hebben de werkers geen vaderland, maar een gemeeschappelijke vijand : het kapitalisme !

De leiders van de NAVO-landen, onder leiding van de Verenigde Staten en Duitsland, met België in de kielzog, zijn overeengekomen honderd zware tanks naar Oekraïne te sturen.

De verschillende ministers en regeringsleiders durven ons uit te leggen dat zij deze nieuwe militaire hulp geven « om de vrede te garanderen ». Maar deze nieuwe toename van de vuurkracht is integendeel een verdere stap in de escalatie naar een veralgemening van de oorlog.

Poetin heeft de eerste stap gezet in deze nieuwe episode van de oorlog die bijna een jaar geleden, op 27 februari 2022, begon. Maar het waren de Verenigde Staten die al in 2014 een zeer anti-Russische regering instelden die de Russische taal uit de openbare ruimte verbood in dit land waar een derde van de bevolking Russisch sprak, en die de deuren openzette voor grote Westerse groepen.

De verdediging van de vrijheid van de volkeren is in de mond van de imperialistische leiders altijd een leugen geweest. Men kan de « democratische » bezorgdheid van de NAVO-landen beoordelen door te herinneren aan de koloniale oorlogen, de oorlogen in het Midden-Oosten en Afrika waar hun legers de plundering van de grote Westerse kapitalistische groepen en de lokale dictators die hen dienen, ondersteunen.

En wat is het resultaat van 20 jaar bezetting van Afghanistan door de VS en hun bondgenoten, in naam van de democratie en vrouwenrechten?! Door de honderden miljarden dollars die in de oorlog zijn gestoken, is Afghanistan nu een verwoest land zonder infrastructuur, zonder huisvesting en waar vrouwen eenvoudigweg zijn overgeleverd aan de nu heersende Taliban!

De Oekraïners kunnen niet veel anders verwachten van de « hulp » van de imperialistische landen van de NAVO.

De diepere redenen voor de oorlog zijn te vinden in de toenemende economische crisis die de betrekkingen tussen de verschillende kapitalistische mogendheden onder druk zet. Overal stijgen de militaire budgetten sterk en ze zijn een voorbode van het bloedbad en de slachtingen die komen gaan. Na Rusland wordt ook de imperialistische wurggreep rond China strakker.

Achter de retoriek over de vrijheid van het volk wrijft de wapenindustrie zich in de handen. De aandelen van Rheinmetall, de fabrikant van Leopard tanks, bereikten bijvoorbeeld recordhoogten op de dag van de aankondiging van de Duitse regering. Voor hen en hun soortgenoten is oorlog een goudmijn en ze doen alles om het gaande te houden.

Zelenski wordt ons voorgesteld als de verdediger van zijn volk. Maar terwijl soldaten aan het front sterven en mannen het land niet mogen verlaten, zijn er aan de top van de Oekraïense Staat oorlogsprofiteurs in overvloed: meer dan een dozijn hoge ambtenaren zijn onlangs ontslagen nadat moedige journalisten corruptiezaken aan het licht brachten, met name de te hoge facturering van voedsel voor soldaten!

Poetin beweert van zijn kant het Russische volk te verdedigen. Maar de Russische arbeiders worden met geweld gemobiliseerd in deze broederoorlog, terwijl hun levensomstandigheden verslechteren en de dictatuur steeds repressiever wordt. Degenen die het land proberen te ontvluchten om niet naar de oorlog te hoeven, worden aan de grenzen van Europa teruggestuurd onder het voorwendsel dat ze uit een vijandig land komen! 

Hier in België worden, hoewel er nog geen oorlog is, toespraken gehouden over de offers die in naam van het nationaal belang moeten worden gebracht en wordt de heldhaftigheid van het Oekraïense volk als voorbeeld gegeven. Maar aan de ene kant heeft de boycot van Russisch gas ertoe bijgedragen dat de energieprijzen de pan uit zijn gerezen en de werkers razendsnel zijn verarmd. Anderzijds maken de aandeelhouders van Engie recordwinsten en profiteren zij van de situatie om grote nieuwe cadeaus van de regering te krijgen ter gelegenheid van de verlenging van de kernenergie. Offers zijn niet voor iedereen!

In alle landen wordt de oorlog vooral gevoerd door de uitbuiters tegen de uitgebuitenen. We moeten beseffen dat deze bazen, die zichzelf verrijken door uitbuiting en ons vandaag werkloosheid en overwerk opleggen, evenals hun regeringen die bezuinigen op gezondheidszorg en onderwijs en onze pensioenen aanvallen, er niet voor zullen terugdeinzen om ons morgen de oorlog in te sturen.

Laten we ons dus niet verliezen in de belangen van de rijken, die er altijd snel bij zijn om werkers op te offeren voor hun eigen belangen. Dit is niet onze oorlog, het is de oorlog van kapitalisten en Oekraïense oligarchen enerzijds en van de bureaucraten van de Russische Staat anderzijds. 

Vrijheid, het recht om in waardigheid te leven, kan alleen worden bereikt als de werkers strijden voor hun gemeenschappelijke belangen, over grenzen en nationaliteiten heen, en zich voorbereiden om de macht uit de handen van al deze oorlogsstokers te beroven!




Onze levens boven hun winsten !

Er is geen werker die niet bezorgd is over de stijgende prijzen, exploderende energierekeningen of de angst om zijn of haar baan te verliezen en werkloos te worden.

Maar we mogen niet klagen, zegt de regering. In België worden de lonen geïndexeerd aan de prijzen. 

Behalve dat van crisis tot crisis, van bezuinigingsregering tot bezuinigingsregering, de indexering zo gemanipuleerd is geworden dat ze de prijsstijgingen bij lange na niet compenseert. Zo wordt sinds 1994 geen rekening meer gehouden met brandstof, wat een toppunt is als je je auto nodig hebt om te werken.

Huur en energiekosten worden schromelijk onderschat in vergelijking met wat ze in werkelijkheid kosten in de gezinsbudgetten. En de indexering van 10% die in januari wordt verwacht voor de loontrekkenden zal een kleine opluchting zijn, maar het zal helemaal niet genoeg zijn om met de reële prijsstijgingen overeen te komen. En bovendien hebben we het hele jaar lang enkele duizenden euro’s verloren, gezien de prijzen maand na maand zijn gestegen en de lonen niet!

Dus ja, we hebben een minimum van 2.000 euro netto nodig voor iedereen en we moeten de lonen echt laten stijgen met de prijzen, onder controle van de werkers zelf. 

Voor de patronale organisaties is geen verhoging boven de indexering aanvaardbaar. De bazen eisen dat de indexering wordt gecompenseerd door een aanzienlijke en duurzame verlaging van de sociale bijdragen waarmee de sociale zekerheid wordt gefinancierd. En als de inflatie aanhoudt, willen de bazen zelfs zover gaan om de indexering af te schaffen!

De Belgische lonen zijn niet « concurrerend », zeggen de bazen. Dus of de lonen gaan omlaag of de banen gaan naar elders. Maar hun « concurrentievermogen » is niets anders dan een permanente oorlog tegen de werkers, naast de oorlog tussen de kapitalisten, om maximale winst. 

Het is aan degene die het goedkoopst produceert, die het meest eist van de werkers, die hun spieren het meest verbruikt en het meest uit hun hersenen perst, om een marktaandeel af te snoepen van zijn concurrent. Maar voor de werkers is « concurrentievermogen » de afdaling in de hel van de uitbuiting! Want elke keer dat een kapitalist erin slaagt de lonen te verlagen, moeten zijn 

concurrenten ze nog meer verlagen. En zo verder. De oorlog om de winst, de kapitalisten voeren hem met de huid van de werkers!

Voor de werkers heeft deze jacht op het concurrentievermogen geleid tot een verslechtering van de arbeidsomstandigheden en een toename van de werkdruk, terwijl de werkloosheid permanent is geworden als gevolg van de talloze herstructureringen, banenverliezen, bedrijfssluitingen en bezuinigingsprogramma’s in de overheidsdiensten. Het is ten koste van werkloosheid, lage lonen en krimpende pensioenen dat de winsten ondanks de crisis zijn toegenomen en dat de rijken steeds rijker worden.

Volgens de website derijkstebelgen.be telt België 37 miljardairs. Volgens dezelfde ranglijst waren er 5 jaar geleden, in 2017, slechts 19, de helft minder! 

Door de crisis wordt de concurrentie tussen kapitalisten tot het uiterste gespannen, wat leidt tot handelsoorlogen en vervolgens tot pure oorlogen. 

Alle Staten, ook België, verdubbelen hun militaire budgetten, ten koste van sociale budgetten en openbare diensten. Oekraïne is het strijdtoneel van de economische belangen van de grote Amerikaanse en Europese bedrijven ten koste van Rusland. Naast duizenden doden moet de Oekraïense bevolking midden in de winter in duisternis en kou leven, en de menselijke en materiële schade is al enorm.  De spanningen nemen ook toe tussen Europese landen, tussen Europa en de Verenigde Staten, tussen de Verenigde Staten en China… 

We moeten dus beseffen dat dezelfde bazen en hun ministers die vandaag bereid zijn ons loon op te offeren op het economische slagveld, morgen niet zullen aarzelen ons leven op te offeren op het militaire slagveld!

De werkers produceren alle rijkdom, zij doen alles in de maatschappij werken, de eigenaars van het kapitaal zijn nutteloze parasieten. Arbeiders mogen zich niet opofferen voor dit kapitalistische systeem dat de mensheid van catastrofe naar catastrofe leidt. Werkers moeten zich voorbereiden om deze kapitalistische maatschappij omver te werpen! En dat begint met het verdedigen van hun recht om te leven! Er is geld om de lonen te verhogen, alle lonen, om werklozen in dienst te nemen, om pensioenen te betalen. Het geld ligt in de kluizen van de grote fortuinen. En daar moeten we het halen!




De wind van opstand blaast vanuit Iran !

De wind van de Iraanse opstand blijft blazen! De jeugd verspreidt die over het hele land sinds drie maanden en de dood van Mahsa Amini, die door de zedenpolitie van Teheran werd gemarteld en vermoord omdat een haarlok uit haar sluier stak.

De opstand zet de harten van al degenen die eraan meedoen in vuur en vlam. Jonge vrouwen scheuren hun sluiers af en verbranden ze; de bijeenkomsten nemen toe, met leuzen als « Vrouwen, leven, vrijheid », « Dood aan de dictator »; het portret van de dictator Khamenei wordt met stenen bekogeld; mullahs worden op straat brutaal geduwd, politieagenten worden aangevallen en politiekantoren worden in brand gestoken… Er is geen regio, geen stad, geen universiteit die niet door deze opstand is getroffen.

Dit is het regime zelf dat wordt aangevochten, en hij probeert in stand te houden door middel van een bloedige repressie. Meer dan 14.000 demonstranten zouden gearresteerd zijn en meer dan 300 mensen, van wie velen zeer jong, gedood. Maar niets houdt het protest tegen.

Elke dag vindt het nieuwe steun bij sportlieden, kunstenaars of journalisten die hun kamp durven te kiezen door zich solidair te verklaren met de opstand. In de steden is het aantal sluitingen van winkels en culturele instellingen toegenomen. Dit geldt voor alle regio’s, of ze nu Koerdisch, Baloetsj, Arabisch, Perzisch, Azerisch of Turkmenisch zijn.

Ook in de oliegebieden en in grote bedrijven waar werkers een lange traditie van strijd hebben, braken steunstakingen uit. Nog deze week hebben duizenden werkers uit de oliesector het werk neergelegd.

De werkers die zich bij de beweging voegen, eisen, boven de vrijheid, ook brood en werk. Want terwijl inflatie, tekorten, werkloosheid en onbetaalde lonen al jaren het dagelijkse lot zijn van miljoenen Iraniërs, zijn deze moeilijkheden ondraaglijk geworden.

Voor miljoenen gezinnen is het onmogelijk om gezondheidszorg, fatsoenlijke huisvesting, vlees of zelfs eieren te krijgen. Deze situatie wordt deels veroorzaakt door het embargo van het Amerikaanse imperialisme, maar wordt nog verergerd door het parasitisme van de hoogwaardigheidsbekleders van het regime. Zowel in Iran als hier zakt de bevolking in armoede weg, terwijl een minderheid rijken zich blijven verrijken en in geld zwemmen.

Vandaag de dag werkt het terreurbeleid niet meer. Zal de jongerenrevolte dan ook veranderen in een sociale revolte? Zullen de huidige tienduizenden demonstranten miljoenen worden? Zullen de werkers hun sociale kracht en organisatievermogen inbrengen in de opstand? Zullen zij een beleid kunnen voorstellen om het regime omver te werpen en een nieuwe revolutie te leiden, waarbij de werkende klasse haar eigen macht opbouwt? Zolang de opstand gaande is, is alles mogelijk.

Wat zeker is, is dat de val van de dictatuur niets zal oplossen voor de armen en uitgebuitenen van Iran, tenzij zij zelf bewust het voortouw nemen in deze opstand, met hun eigen organisaties en hun eigen politieke doelstellingen.

Anders zal in Iran gebeuren wat in veel andere landen, zoals Egypte en Soedan, is gebeurd: een ander leiderschap zal zich uiteindelijk aan het hoofd van de opstand van de onderdrukten opdringen om hun strijd te kanaliseren, of zelfs die als opstapje naar de macht te gebruiken.

Er is geen tekort aan kandidaten om de Islamitische Republiek te vervangen door een ander regime van uitbuiters. Erfgenamen van de oude monarchie liggen in een hinderlaag. Politici die beweren « hervormers » van het regime te zijn waarschijnlijk ook. Zonder nog de « democratische » oppositiestromingen mee te tellen, zoals die van Maryam Rajavi die, ondanks haar fysieke moed, al jaren de steun van het imperialisme probeert te winnen door onder meer te beloven het privé-eigendom en zijn rechten te verdedigen in geval van een regimeverandering.

Zij die hopen de opstand te misbruiken laten zien wat alle toekomstige protestbewegingen te wachten staat. Om ons te verdedigen tegen deze opportunisten is het van essentieel belang dat er in alle fabrieken en wijken militanten staan die alle lessen van de strijd uit het verleden hebben geleerd, om het idee te verdedigen dat het aan de werkers zelf is om leiding te geven, te beginnen met hun eigen strijd.

Zoals in Iran is het onmogelijk te weten wat in een bepaald land de situatie in vuur en vlam kan zetten. In Iran was het een rebelse haarlok. Elders kan het een tekort aan graan zijn, een oorlogswreedheid of een zoveelste provocatie van het patronaat. Eén ding is zeker: de werkers hebben een belangrijke rol te spelen in deze opstanden, want alleen zij zijn de dragers van een sociale orde die vrij is van de uitbuiting van de mens door de mens. En voor deze strijd hebben ze de ongelooflijke moed nodig die de Iraanse jeugd vandaag laat zien.