1

Het herstel moet vooral dat van de strijd zijn !

Deze herfst, als er iemand blij mag zijn, zijn het de bazen. En hoe!

België telt 900 miljonairs en 1 miljardair meer dan voor Covid. De winsten van de Bel20-bedrijven, genoteerd op de beurs van Brussel, zijn nog nooit zo snel gestegen, namelijk met 87% in juni. En als je de kleine en middelgrote beursgenoteerde ondernemingen meerekent, bedraagt de stijging 160%!

De winsten van materiaal- en chemiebedrijven zoals Solvay, Umicore en Bekaert, maar ook die van de vastgoedsector, zijn bijna verviervoudigd. En ondanks de crisis hebben Belgische bedrijven voor het tweede kwartaal van 2021 2 miljard euro aan dividenden aan hun aandeelhouders gestort.

Verder dan de Bel20 zijn het de grote bazen die zich in de handen wrijven, want zij hebben niet alleen overheidssubsidies op zak gestoken maar hebben ook van de situatie geprofiteerd om te herstructureren en de werkers weer onder druk te zetten om de uitbuiting te versterken.

Welke baas heeft de kans niet aangegrepen om gebruik te maken van arbeidstijdverkorting, betaald door de Staat, en om helse werktempo’s op te leggen? Welke baas heeft de crisis niet aangegrepen om de lonen te bevriezen en bepaalde premies niet uit te betalen? Welk bedrijf heeft niet van de crisis geprofiteerd om tijdelijke krachten te ontslaan of om nieuwe competitiviteits- en afvloeiingsplannen op te zetten?

Het is de arbeid van miljoenen loontrekkenden die de miljarden aan winsten en dividenden heeft opgeleverd. En de druk op de uitgebuitenen is het hoogst, zelfs voor degenen die telewerken.

Vandaag is alles in het werk gesteld om werkers harder dan ooit te laten werken en de bazen hebben iets om blij mee te zijn. Maar dat is des te meer reden voor de werkers om boos te zijn, en zij moeten hun woede uiten!

Honderden banen gaan elke maand verloren. Door een tekort aan onderdelen gaan fabrieken dicht en worden de lonen van duizenden werkers verlaagd. Laten we de aandeelhouders feestvieren, terwijl de arbeiders hun broodwinning verliezen of niet meer rond kunnen komen?

De gezondheidscrisis heeft veel werkers in werkloosheid en armoede gestort en heeft voor veel jongeren alle perspectief weggenomen.

En dan is er nog de kwestie van de lonen. Zelfs de federale minister van Werkgelegenheid, Pierre-Yves Dermagne, erkent dat de lonen van knelpuntberoepen moeten worden verhoogd om het aanwervingsprobleem op te lossen. Hij zei dat hij « van plan is op federaal niveau te bepleiten voor een herwaardering van de lonen en betere arbeidsvoorwaarden in knelpuntberoepen”. Wij kunnen er zeker van zijn dat dit in het beste geval zal resulteren in het verlagen van sociale bijdragen voor deze bazen en dat zij niet gedwongen zullen worden de lonen te verhogen!

Deze regering, die de maximale loonsverhoging voor de komende twee jaar vaststelt op 0,4%, die miljoenen vrouwen en mannen tot armoede veroordeelt en die de pensioenen aanvalt, geeft niets om lage lonen en arbeidsomstandigheden! Dit is hypocrisie op enorme schaal!

Alle prijzen stijgen: benzine, gas, elektriciteit, huur, verzekeringen, bouwmaterialen. En vroeg of laat zullen de enorm stijgende graanprijzen gevolgen hebben voor de voedselprijzen, te beginnen met brood. Het enige dat niet stijgt zijn de lonen. De oproep van het ABVV om op 24 september te betogen « tegen de loonnormwet die onze lonen verplettert » is dus helemaal niet genoeg.

Het ABVV zegt dat deze wet, die de Belgische lonen bevriest op het niveau van de lonen in de buurlanden, de vakbonden verhindert om over loonsverhogingen te onderhandelen. Maar het loonniveau mag geen salondiscussie blijven tussen vakbondsleidingen en bazen, want wij zien al jaren dat dit geen verbetering oplevert. De werkers moeten zich aan de basis engageren en strijden voor een algemene loonsverhoging en de indexering daarvan aan de reële inflatie.

De mobilisatie op 24 september zal een gelegenheid zijn om uiting te geven aan onze woede en te zeggen dat de vitale belangen van de werkmensen, hun banen, hun lonen, hun arbeidsomstandigheden en hun pensioenen voorrang moeten krijgen op de belangen van een klasse van steeds rijkere parasieten die onverantwoordelijk zijn ten opzichte van de samenleving.

Op de vakbondsleidingen kan niet worden gerekend om zo’n mobilisatie voor te bereiden. Maar alle bewuste arbeiders en strijdbare militanten kunnen de noodzaak van een algemene arbeidersreactie verdedigen. Zonder een duidelijk besef dat de winsten van de kapitalisten, en dus hun overheersing van de maatschappij, zullen moeten worden aangevallen, kan er geen verbetering komen voor de werkende klasse.




Het VS debacle in Afghanistan en de gruwel van imperialistische overheersing

Bij de bomaanslag op het vliegveld van Kaboel op 27 augustus kwamen ten minste 170 mensen om het leven, Afghanen voor het overgrote deel. De « oorlog tegen het terrorisme » die 20 jaar geleden door de leiders van de VS werd gestart, met de steun van hun NAVO-bondgenoten, waaronder België, loopt uit op een bloedige chaos waar het terrorisme steeds erger wordt.

Alle Westerse legers, maar ook de agentschappen van de Verenigde Naties, die deze oorlog hebben gesteund onder het mom van het brengen van democratie en het verdedigen van vrouwenrechten, laten nu gewetenloos veel van hun Afghaanse medewerkers in de steek, evenals degenen die geloofden in de blijvende aanwezigheid van het Amerikaanse leger. En de hele Afghaanse bevolking staat nu onder het bewind van de Taliban.

Het Amerikaanse leger beweerde te strijden tegen deze reactionaire gewapende bendes die hun dictatuur opnieuw willen opleggen aan het Afghaanse volk en vooral aan de vrouwen. Maar het zijn de Amerikaanse leiders zelf die ze uit het niets hebben vervaardigd. Aan het eind van de jaren zeventig financierden en bewapenden zij de islamitische milities die tegen de Sovjetbezetting van Afghanistan vochten. Deze milities keerden zich tegen de VS, tot ze een keer aan de macht kwamen. Maar na te zijn verdreven, brachten twintig jaar militaire bezetting door de VS hen weer aan de macht.

Terwijl de VS miljarden dollars uitgeven aan deze oorlog, zijn zij er niet in geslaagd een redding te organiseren van alle Afghanen die dat wilden. Wat zou het gekost hebben om een luchtbrug te voorzien om hen te redden? Een druppel op een gloeiende plaat vergeleken met het bedrag dat aan bommen en andere oorlogsmachines wordt uitgegeven.

Maar we maakten ons geen illusies als we zien dat de Verenigde Staten niet eens in staat zijn om de Haïtiaanse bevolking te helpen, die zich op een paar honderd kilometer van de Amerikaanse kust bevindt en net door een aardbeving is getroffen. Net zoals zij tien jaar geleden niet in staat waren te helpen tijdens de vorige aardbeving, die 200.000 mensen het leven kostte en de hele hoofdstad van Haïti verwoestte. Nogmaals, een fractie van het geld dat het Amerikaanse leger heeft uitgegeven aan moorden, verwoesten en platbranden in Afghanistan, zou voldoende zijn geweest voor de wederopbouw van dit kleine land, het armste van het Amerikaanse continent, en dat is vandaag de dag nog steeds niet het geval, zelfs niet gedeeltelijk.

In deze oorlog in Afghanistan spelen de Europese en Belgische legers slechts de rol van loopjongens voor het VS-imperialisme. Maar zij hebben ook ingegrepen in Irak, Syrië, Libië, en zelfs in Mali, ter ondersteuning van het Franse imperialisme. Altijd met hetzelfde leed dat de plaatselijke bevolking wordt aangedaan en hetzelfde voorspelbaar rampzalige resultaat. Dit is imperialistische overheersing van de wereld in al zijn gruwelijkheid.

Alles wat in Afghanistan gebeurt, gaat ons, de arbeiders hier, ook aan omdat de Westerse leiders, die in de eerste plaats verantwoordelijk zijn voor de chaos daar, het tegen ons zullen gebruiken. Nauwelijks hadden de Taliban weer voet aan de grond gekregen in Kaboel of onze politieke leiders riepen het schrikbeeld op van een nieuwe migratiegolf, die zij zeggen te willen stoppen.

Geen grenzen zullen deze mensen tegenhouden die de dood ontvluchten en hun leven en dat van hun kinderen willen redden. Een fundamenteel menselijk standpunt is dat zij zich moeten kunnen vestigen waar zij willen en, voor sommigen, zich moeten kunnen aansluiten bij vrienden of familieleden die reeds zijn geëmigreerd. Maar zoals de cynische manier waarop de regering De Croo de 400 migranten in hongerstaking heeft behandeld, of de wens om Afghaanse vluchtelingen naar hun land terug te sturen terwijl de Taliban bezig waren de macht te heroveren, geven onze leiders er de voorkeur aan migranten als zondebok te gebruiken om de ontevredenheid op af te wentelen.

In België, zoals in het hele Westen, zullen de regeringen proberen de arbeiders nog meer te verdelen, door onze kameraden die uit Afghanistan komen te stigmatiseren, maar ook al degenen die uit Arabische of Turkse streken komen of die moslim zijn. De arbeiders mogen zich dus niet laten misleiden en van tegenstanders vergissen. De collectieve emancipatie van de arbeiders en de samenleving van het juk van de kapitalistische uitbuiting betekent ook de omverwerping van de macht van het imperialisme hier in Europa, maar ook in de VS en andere imperialistische landen. En deze twee taken zijn één en dezelfde.




De rijken worden overspoeld met miljarden, de bevolking drooggelegd. Dat kan zo niet langer !

De overstromingen van 14 en 15 juli zijn nog maar nauwelijks voorbij, maar nieuwe zware regens dreigen de nog steeds verstopte straten en riolen te overstromen. De bewoners zijn er niet in geslaagd te ontruimen wat er nog over is van hun overstroomde huizen en land voordat er meer moeilijkheden worden verwacht, en dit is nog lang niet voorbij.

Natuurlijk huilen de ministers om de doden en zijn ze ontroerd door het lot van de slachtoffers; de Waalse minister van infrastructuur « eist opheldering »; de Waalse regering « verbindt zich ertoe de wederopbouw van Wallonië te verzekeren en te coördineren »… maar dit alles is voor de show, voor het persbericht.

De realiteit is dat in 2017 vier van de zes kazernes van de civiele bescherming zijn gesloten, terwijl de federale regering miljarden vond om nieuwe oorlogsvliegtuigen te kopen… Het gaat om chronische onderbezetting, onvoldoende mankracht en uitrustingsbudgetten, al was het maar om motorboten te kopen die krachtig genoeg zijn om de stromingen in overstroomde straten het hoofd te bieden. Het aantal beroepsbrandweerlieden is teruggebracht tot 6.000, waarbij nog 12.000 vrijwilligers moeten worden geteld, van wie een deel niet in staat is geweest zich bij hun collega’s te voegen om in te grijpen.

In dit geval was het de uitzonderlijke overstroming waartegenover de Staat failliet ging, maar gisteren was het tegen een virus dat de ziekenhuizen niet in staat waren de mensen te redden die gered konden worden. De vermindering van de ziekenhuismiddelen heeft de verzorgers en de bevolking niet in staat gesteld zich te beschermen. Er was een tekort aan maskers en jassen, een tekort aan ziekenhuisbedden, een tekort aan personeel… net als het tekort aan brandweerlieden voor de overstromingen!

Wat heeft de regering gedaan? Heeft ze in de afgelopen twee jaar een grootscheeps plan voor de aanwerving en opleiding van ziekenhuispersoneel uitgevoerd? Nee. Heeft ze een plan aangekondigd om brandweerlui aan te werven en op te leiden? Nee, niet meer!

Anderzijds werden miljarden gevonden om bedrijven – vooral de grootste – te geven om hun winsten te garanderen. Intussen zijn een groot aantal werkers, vooral de meest precaire, verstoken van middelen en veroordeeld om aan te kloppen bij het OCMW. Hoe zullen de gemeenten, die toch al met een begrotingstekort kampen, zich redden? Door het aantal gemeentemedewerkers te verminderen? Door te bezuinigen op sociale budgetten?

In deze kapitalistische wereld, dienen regeringen de rijksten. Het hoofddoel van de ministers is de winsten van de aandeelhouders van de banken en de bedrijven te handhaven, en het feit dat de bevolking wegzinkt in ontbering of zelfs ellende, maakt voor hen geen verschil… zolang er geen gevaar voor opstand bestaat.

Zo hebben ministers ook gereageerd op arbeidsmigranten. Allen, ministers, kamerleden, hoge ambtenaren, journalisten, weten dat zij in dienst zijn van gewetenloze bazen voor een bespottelijk loon van een paar euro per uur, vaak zelfs helemaal niet uitbetaald. Zij worden gehuisvest in krottenwijken door krottenverhuurders, opgejaagd door de politie in stations en op straat. Veel van hun familieleden en vrienden zijn verdronken in de Middellandse Zee toen zij probeerden te ontsnappen aan oorlogen en de ellende die deze veroorzaken.

Geïsoleerd, zonder papieren, kunnen zij zich niet verdedigen… Maar toen enkele honderden van hen zich verenigden en besloten hun waardigheid te verdedigen en hun opstand kenbaar te maken door een massale hongerstaking, met gevaar voor hun gezondheid en hun leven, konden de ministers hun ogen en hun oren niet langer sluiten. Het schijnt dat zij enkele garanties hebben gegeven met betrekking tot het bestuderen van de dossiers voor de regularisatie van hun situatie om de stakers ervan te overtuigen opnieuw voedsel in te nemen. Zullen de ministers hun woord houden? Deze stap achteruit van de regering laat zien wat er bereikt zou kunnen worden door een meer algemene opstand van arbeiders – met en zonder papieren – om papieren te verkrijgen, loonsverhogingen af te dwingen, massaal personeel aan te nemen – brandweerlieden en medisch personeel natuurlijk – en ook in bedrijven, kantoren, de horeca…

Een staking die zou dreigen uit te breiden, zou ministers en bazen terugdringen, uit vrees dat werkers, die niet langer aanvaarden slachtoffers te zijn van dit onmenselijke en rampzalige kapitalistische systeem, uiteindelijk de macht zelf zouden opeisen.

Als we blijven lijden onder deze diep onrechtvaardige maatschappij waarin een kleine minderheid van rijken alles beslist om hun privileges te behouden, zien we waar dit toe leidt: van moeilijkheden tot werkelijke rampen, van concurrentie die de economie ontregelt tot oorlogen tegen China of Rusland die aan de horizon dreigen. De wereld stort in elkaar, die moet veranderd worden, de werkers kunnen het door zich te organiseren.