De vraag rijst ! Tussen maandag 24/11 en woensdag 26/11 waren we met honderdduizenden werkers in staking op oproep van de vakbonden. Waarom?
Allereerst om te protesteren tegen de bezuinigingsmaatregelen! De ministers blijven maar doorgaan met hun pro-kapitalistische beleid dat indruist tegen de belangen van de bevolking. En met het akkoord over de begroting dat op de eerste dag van de staking werd bekendgemaakt, komt er een hele reeks extra maatregelen die de bevolking nog armer maken.
De verhoging van de accijnzen op gas, de indexeringstop voor de helft van de werkers, de aanvallen op langdurig zieken komen bovenop de schrapping van talrijke werklozen, de loonstop, de aanvallen op de pensioenen…
Onze levens- en arbeidsomstandigheden worden ernstig bedreigd door bezuinigingen en dat is wat iedereen die staakte aan de kaak stelde.
De situatie is echter zo ernstig dat protesteren niet volstaat. Want ondanks de protesten stemmen zowel rechtse als zogenaamd linkse partijen al tientallen jaren hervorming na hervorming, bezuinigingsmaatregel na bezuinigingsmaatregel… De levens- en arbeidsomstandigheden gaan voortdurend achteruit! En de kleine aanpassingen die de vakbondsleiding weet te bedingen, kunnen de algemene achteruitgang van de levensomstandigheden niet tegenhouden!
En dan hebben we het nog niet eens over de stagnatie van de lonen, de stijging van de prijzen, de ontslagen en het gebrek aan werkgelegenheid! En dan hebben we het ook nog niet eens over de militarisering van de economie, de stijging van de militaire uitgaven en de indoctrinatie die zich aandient!
In feite brengen kapitalisten en regeringen de samenleving al jaren terug naar een situatie van uitbuiting en propaganda die vergelijkbaar is met die aan de vooravond van de Eerste en Tweede Wereldoorlog! En dat gaat steeds sneller! We moeten dus manieren vinden om ons hiertegen te verzetten en onze belangen te verdedigen!
Maar om zich te verdedigen waren zelfs drie dagen staking in plaats van één dag niet voldoende. Zolang we een minderheid blijven, maakt het ‘blokkeren van de economie’, zelfs voor drie dagen, de kapitalisten niet bang, het doet geen pijn aan hun portemonnee: ze zijn miljardairs! En de winsten die ze vandaag niet maken, weten ze morgen te maken…
Wat kapitalisten en politici in hun dienst daarentegen vrezen, is een strijd die steeds groter wordt! Ze vrezen dat steeds meer werkers in actie komen en zich steeds meer bewust worden van hun gemeenschappelijke belangen en hun kracht. In feite vrezen kapitalisten een massabeweging die hun macht en hun eigendom van bedrijven betwist.
De betoging van 14 oktober in Brussel bracht meer dan 100.000 werkers uit tal van verschillende sectoren samen. Daarom voelden we ons gesterkt! Tijdens de drie dagen van stakingen werd er echter geen gezamenlijke bijeenkomst voor alle stakers georganiseerd door de vakbondsleiding. Een gezamenlijke demonstratie zou onze strijd echter hebben versterkt en ons in staat hebben gesteld om onze aantal en onze kracht te laten zien!
In plaats daarvan werd de staking vaak zo georganiseerd dat iedereen thuis bleef, op zijn stakingspiket, of in het beste geval bij “sectorale” bijeenkomsten, zoals het geval was voor de cultuursector in Brussel. Maar ook al valt de regering elke sector op een andere manier aan, we hebben er allemaal belang bij om ons te verenigen in de strijd, zelfs als we verschillende eisen hebben!
Maar om ons te verenigen van bedrijf tot bedrijf, van sector tot sector, van de overheid tot de privé sector, hebben we slogans nodig die onze gemeenschappelijke belangen uiten, duidelijke slogans die verder gaan dan sectorale eisen en die werkers helpen hun collega’s, vrienden en familie te mobiliseren!
De belangrijkste algemene slogan die enigszins gehoor vond, was die van de “val van de regering”, verspreid door de leiding van het ABVV. Maar deze slogan versterkte de strijd niet!
Want waarom zou je de regering ten val brengen? Om haar te vervangen door een regering met de PS? Dat zou betekenen dat je opnieuw vertrouwen zou stellen in ministers als Di Rupo, die zelf zegt dat hij tussen 2011 en 2014 bezuinigingsmaatregelen heeft opgelegd… met de steun van de syndicale leidingen!
En toen op de ochtend van de eerste stakingsdag het akkoord over de begroting werd aangekondigd, werd duidelijk dat de regering niet zou vallen…
De ontgoocheling droeg bij tot de verspreiding van ontmoediging. En de regering wist dat!
In feite hebben de syndicale leidingen bewust afgezien van het organiseren van een strijd op het niveau de inzet, en van het verspreiden van slogans die daaraan hadden kunnen bijdragen.
Het enige perspectief van de syndicale leidingen is onderhandelen, en dan niet eens over verbeteringen, maar over een “minder slechte” verslechtering van onze levens- en arbeidsomstandigheden.
De syndicale leidingen willen geen strijd die erop gericht is de kapitalisten te laten betalen, hun winsten te verminderen ten gunste van de werkers, en nog minder een strijd die zo ver gaat dat ze het eigendom van de grote bedrijven en hun macht over de samenleving betwist.
Toch is zo’n strijd noodzakelijk! Die kan alleen van de werkers zelf komen. Daarvoor moeten we bereid zijn om de grenzen te overschrijden die de syndicale bureaucratieën ons willen opleggen.
Om dat te bereiken is elke strijd, elke staking, elke mobilisatie een gelegenheid om daarover te discussiëren tussen werkers, dat wil zeggen om te discussiëren over onze belangen, onze eisen en de organisatie van onze eigen mobilisatie.
Daarom is het essentieel om deel te nemen aan de mobilisaties, zelfs als die beperkt zijn, waartoe de syndicale leiding oproept.