Verschillende vakbonden hebben aangekondigd dat ze na de zomer de acties willen hervatten. Hoewel de agenda voor de mobilisaties nog niet bekend is, zou er een eerste actie worden besproken voor september, voorafgaand aan een “grote actie” in oktober.
Het zou een doeltreffende tactiek kunnen zijn om stakingen te starten in de meest strijdbare sectoren, op te roepen tot uitbreiding daarvan, met als duidelijk vooruitzicht een algemene staking, om het hoofd te bieden aan het offensief van patronaat en regering. Maar de versnippering van de mobilisaties, die geen vervolg kregen en niet werden uitgebreid, heeft het hele jaar door de woede en de mobilisaties van de werkers afgeremd.
We mogen niet vergeten dat we in oktober 2025 met meer dan 100.000 mensen in de straten van Brussel demonstreerden, en in maart opnieuw met evenveel mensen. Maar het hele jaar door hebben de syndicale leidingen deze kracht versnipperd. De nationale demonstraties werden afgewisseld met stakingen die beperkt bleven tot elke afzonderlijke sector. Spoorwegpersoneel, postbodes, leerkrachten en vele anderen kwamen in actie, maar ieder apart, terwijl juist alle werkers samen worden aangevallen.
Het resultaat van deze strategie werd zichtbaar tijdens de nationale mobilisatie in mei, die volgens de politie 40.000 mensen op de been bracht en volgens de vakbonden 75.000. Deze daling van het aantal werkers betekent echter niet dat de woede afneemt. Het toont vooral de gevolgen aan van mobilisaties die los van elkaar staan en van stakingen die beperkt blijven tot de verdediging van de eigen sector of categorie werkers.
Terwijl de door Arizona opgelegde bezuinigingen voortduren, zullen geïsoleerde actiedagen en stakingen die bedrijf voor bedrijf worden gevoerd niet volstaan om de regering en het patronaat op andere gedachten te brengen. Integendeel, er is een overkoepelende beweging nodig, waarin alle sectoren zich verenigen in een gezamenlijke strijd om een echte krachtsverhouding op te bouwen.
Om dit te bereiken, moeten we de balans opmaken van deze strategie en de beperkingen die door de syndicale leidingen worden opgelegd, overstijgen.