8 maart is Internationale Vrouwendag. Elk jaar wordt de crisis van het kapitalisme erger en laat het zien hoezeer deze samenleving vandaag de dag niet in staat is om ook maar enige vooruitgang te boeken, noch voor vrouwen, noch voor de rest van de samenleving… als ze al geen achteruitgang boekt.
De onderdrukking van vrouwen is wereldwijd en neemt vele vormen aan: lagere lonen voor gelijkwaardige functies; discriminatie; seksuele intimidatie; beperking tot huishoudelijke taken; minderjarigheid onder voogdij van een vader of echtgenoot; religieuze onderdrukking; verdwijning uit de openbare ruimte; geweld dat leidt tot verkrachtingen en moorden.
Elk jaar sterven wereldwijd tienduizenden vrouwen als gevolg van een clandestiene abortus omdat ze geen toegang hebben tot medische zorg. In de Democratische Republiek Congo, in de dorpen rond de kobalt- en coltanmijnen, worden vrouwen dagelijks verkracht, soms met vernietiging van hun geslachtsorganen door middel van wapens of machetes. Deze verkrachtingen worden gebruikt als oorlogswapens om de bevolking te terroriseren en de controle over deze mineraalrijke regio’s te behouden.
De weerzinwekkende zaak rond miljardair Epstein onthult ook de smerige realiteit van de bourgeoisie aan het hoofd van deze samenleving. Deze multimiljonair financier organiseerde jarenlang vrouwenhandel, waaronder minderjarigen, voor zichzelf en machtige mannen over de hele wereld: kapitalisten, politici, leden van koninklijke families…
Vandaag de dag vervalt hun kapitalistische samenleving steeds verder in barbarij en met de maanden nemen hun oorlogen steeds meer toe. In deze crisissituatie proberen dezelfde leiders steeds vaker volkeren tegen elkaar op te zetten om hen te mobiliseren voor hun oorlogen, die zij voeren omwille van winst.
Daarvoor maken ze gebruik van zeer reële gevoelens onder de bevolking, zoals de opstand tegen de onderdrukking van een volk. Dat is wat ze in Iran proberen te doen: in naam van de verdediging van vrouwen en volkeren proberen ze de Amerikaanse en Israëlische militaire interventies en bombardementen, ook op burgers en kinderen, te rechtvaardigen.
Het zijn allemaal hypocrieten en leugenaars. Degenen die volkeren bombarderen zijn nooit bevrijders. Het doel van oorlogen is nooit de emancipatie geweest, noch van volkeren, noch van vrouwen, maar de verdediging van de economische belangen en winsten van de bourgeoisie.
Extreemrechts gebruikt ook feministische retoriek om arbeiders te verdelen. Door zwarte mannen, Arabieren of moslims aan te wijzen als verantwoordelijken voor het geweld, wakkeren ze racisme aan en zetten ze volkeren tegen elkaar op. Terwijl blanke mannen, christenen en joden net zo goed onderdrukkers en gewelddadig zijn!
Het zijn namelijk de organisatie van de samenleving, de materiële en culturele armoede en de kloof tussen arm en rijk die bijdragen aan het voortbestaan en zelfs de versterking van sociale barbarij en in het bijzonder de onderdrukking van vrouwen.
Alleen een analyse in sociale klassen maakt het mogelijk deze valkuilen te begrijpen. De strijd tegen de onderdrukking van vrouwen is van vitaal belang, maar kan niet los worden gezien van de strijd tegen een sociale organisatie die gebaseerd is op de uitbuiting van de mens door de mens. De emancipatie van vrouwen zal alleen tot stand komen door de omverwerping van het kapitalisme, door de strijd van de hele arbeidersklasse, vrouwen en mannen, om een nieuwe samenleving op te bouwen die vrij is van onderdrukking, ellende en oorlogen.