De handelsoorlog tussen de VS en de EU blijft maar toenemen nu de deadline van 1 augustus nadert, waarna tarieven tot 30% van kracht zouden kunnen worden op een reeks Europese producten. En hoewel het heel goed mogelijk is dat nieuwe overeenkomsten het belastingtarief of de datum waarop de douanerechten beginnen wijzigen, blijft de koers ongewijzigd. Integendeel, de EU, die tot nu toe voorstander was van minnelijke overeenkomsten met de Amerikaanse regering, dreigt steeds vaker te reageren en douanerechten toe te passen op Amerikaanse producten.
In USA willen Amerikaanse leiders doen geloven dat het doel van deze maatregelen is om binnenlands “banen terug te brengen”. Dit zijn leugens! Het is waar dat hele industrietakken massaal zijn ontslagen. Maar de realiteit is dat de productie is blijven stijgen, samen met de arbeidsproductiviteit. Dus toen het mogelijk werd om evenveel, of zelfs meer, te produceren met minder werkers, hebben de grote groepen ontslagen om hun winsten te verhogen. In Europa willen de leiders ons ook doen geloven dat als de Staat de industrie subsidieert, dit “banen zal redden”, terwijl deze subsidies in de zakken van de aandeelhouders verdwijnen en de multinationals mensen ontslaan.
Bij de escalatie van douanerechten is het enige dat zeker is, dat de grote groepen die in staat zijn tot massaproductie en het beïnvloeden van de keuzes van politieke leiders als overwinnaars uit de bus zullen komen. Deze grote groepen zullen “Amerikaans” of “Europees” zijn, maar in werkelijkheid zullen ze wereldwijd zijn, omdat de wereldeconomie zo verweven is dat het letterlijk onmogelijk is om op “nationale” basis te produceren!
Werkers, of ze nu in de VS of hier in Europa wonen, hebben niets te verwachten van dit protectionisme. Of het nu in tijden van “vrijhandel” is of in tijden van ‘douanebarrières’, elk “voordeel” dat een grootbedrijf ten opzichte van zijn concurrenten behaalt, wordt gebruikt om het aandeelhoudersdividend te verhogen ten koste van de werkers.
De handelsoorlog is het resultaat van de algemene crisis. Kapitalisten maken steeds meer gebruik van het Staatsapparaat om hun winsten veilig te stellen en zelfs te vergroten. Maar ondanks miljarden aan subsidies wordt de concurrentie steeds slechter. Daarom bereiden ze naast de handelsoorlog ook de oorlog zelf voor.
Werknemers, of ze nu in de VS of hier in Europa wonen, hebben niets te verwachten van dit protectionisme. Of het nu in tijden van “vrijhandel” is of in tijden van ‘douanebarrières’, elk “voordeel” dat een concern ten opzichte van zijn concurrenten behaalt, wordt gebruikt om het aandeelhoudersdividend te verhogen ten koste van de werknemers.
De handelsoorlog is het resultaat van de algemene crisis. Kapitalisten maken steeds meer gebruik van het staatsapparaat om hun winsten veilig te stellen en zelfs te vergroten. Maar ondanks miljarden aan subsidies wordt de concurrentie steeds slechter. Daarom bereiden ze naast de handelsoorlog ook de oorlog zelf voor.