België, Frankrijk, Groot-Brittannië, de Verenigde Staten… Al deze regeringen starten een beleid van massale bezuinigingen ten koste van de bevolking.
In Frankrijk heeft de regering, onder leiding van premier Bayrou, 44 miljard euro aan bezuinigingen op de overheidsbegroting aangekondigd, plus twee onbetaalde werkdagen per jaar! Zijn enige doel is het verhogen van de militaire budgetten en het terugbetalen van een schuld die gemaakt is om de winsten van aandeelhouders te voeden!
Gezien de ontevredenheid van de bevolking voor dit beleid zal Bayrou de parlementsleden om een vertrouwensstemming vragen.
Tenzij er op het laatste moment concessies worden gedaan, is een meerderheid van de parlementsleden van plan om geen vertrouwen te schenken, waardoor de regering zal vallen.
Een deel van de bevolking hoopt dat er een ‘betere’ regering zal komen. Maar regeringen hebben namelijk niet de vrijheid om te beslissen over de belangrijkste Staatsbegrotingen.
Het zijn de rijke aandeelhouders, de miljardairs, via de banken en grote bedrijven, die het beleid van de regeringen dicteren.
Ze hoeven alleen maar te dreigen hun kapitaal terug te trekken of de rente op Staatsobligaties te verhogen om hun wil op te leggen. Dat is trouwens de reden waarom in zoveel landen tegelijkertijd bezuinigingsmaatregelen worden doorgevoerd, ongeacht de politieke kleur van de regering!
Alle regeringen staan onder het bevel van de kapitalisten. De baas van het VBO in België verklaarde dit cynisch toen hij vóór de verkiezingen van 2024 zei: “Het maakt niet uit of de kat wit is of zwart, als ze maar muizen vangt.” Zoals de Chinese leider Deng Xiaoping heeft gezegd.”
De regering perst werkers, zieken, gepensioneerden en werklozen af om de schulden, de cadeaus aan de grote bedrijven, de uitgaven voor bewapening te betalen… en zo blijven de rijksten zich nog rijker maken!
Ziekenhuizen, onderwijs, openbaar vervoer, alle begrotingen die nuttig zijn voor de bevolking worden gekort of staan onder permanente druk. Daarentegen stijgen de militaire begrotingen!
De Staten bereiden nieuwe oorlogen voor, zoals die in Oekraïne! Alles wijst erop dat het hier niet gaat om de verdediging van de bevolking: soldaten en burgers sterven terwijl de kapitalisten de Oekraïense grond en rijkdommen onder elkaar verdelen. Trump is zelfs begonnen met Poetin te onderhandelen over investeringen in Rusland, terwijl Russische soldaten aan het front sterven!
In tegenstelling tot wat sommige politici en syndicale leidingen beweren, is bezuinigen dus geen kwestie van politieke kleur! In Engeland is het de linkse regering van Keir Starmer die de belastingen heeft verhoogd, 10.000 banen bij de overheid heeft geschrapt, miljarden ponden aan bezuinigingen heeft doorgevoerd en het budget voor het leger heeft laten exploderen. In 2012 was het in België de regering-Di Rupo die tienduizenden werklozen uitsloot.
En vandaag de dag zet de Belgische regering haar aanvallen op de werkers voort.
Jacht op werklozen, verlaging van het pensioen, verlaging van het loon voor nachtwerk, bezuinigingen op gezondheidszorg, onderwijs en alle diensten die nuttig zijn voor de bevolking, aanvallen op migrante werkers, autoritaire maatregelen… Niemand wordt gespaard!
Maar dat kan allemaal veranderen als de werkers in opstand komen! We zijn niet veroordeeld tot het accepteren van bezuinigingen en oorlogsvoorbereidingen.
In Oekraïne verlaten veel jongeren het land om dienstplicht te ontlopen, anderen bereiden zich voor om dienstplicht te weigeren.
Veel Oekraïners willen dat deze oorlog eindigt.
In Israël protesteren tienduizenden demonstranten tegen de regering-Netanyahu, die een nieuwe grootschalige barbaarse aanval op Gaza heeft ingezet. Tienduizenden reservisten weigeren zich bij hun regiment aan te melden.
De werkers zijn de enigen die de kracht hebben om regeringen echt onder druk te zetten en kapitalisten terug te dringen. Ze houden de hele samenleving draaiende, hierdoor kunnen ze de kapitalisten op de knieën dwingen.
Natuurlijk zijn de strijden nooit gemakkelijk. En om kans van slagen te hebben, moeten ze onder controle van de werkers zelf worden gevoerd, niet achter politici en syndicale leidingen die de kapitalistische orde niet in vraag willen stellen.
De werkers kunnen alleen winnen met strijden die zich uitbreiden naar de meeste bedrijven, in alle sectoren. Dat is het programma dat we moeten voorbereiden door ons vandaag nog te organiseren onder werkers, om het patronaat terug te dringen… en het op een dag omver te werpen en te vervangen door de macht van de werkers!