Al jaren zien leerkrachten hun arbeidsomstandigheden verslechteren, de situatie van de leerlingen achteruitgaan en de gebouwen steeds verder in verval raken. De huidige aanvallen op het Franstalig onderwijs zullen de achteruitgang van de scholen nog verder versnellen.
De verhoging van de lesuren in het 4e, 5e en 6e jaar van het secundair onderwijs zonder loonsverhoging, wat zou leiden tot het schrappen van bijna 1.500 voltijdsequivalenten, de hervorming van het gemeenschappelijk kerncurriculum, de afschaffing van kleine klassen, gedifferentieerd onderwijs en de 7e beroepsjaren, die eveneens tot banenverlies zullen leiden, en de verhoging van het inschrijvingsgeld in het hoger onderwijs of de bezuinigingen op de begeleidingsvoorzieningen voor leerlingen, passen allemaal in dezelfde bezuinigingslogica.
Geconfronteerd met deze aanvallen heeft het personeel van talrijke scholen de afgelopen weken de acties en mobilisaties opgevoerd.
Echo’s van stakingspikketen in de provincie Luik
In de provincie Luik zijn talrijke scholen geblokkeerd door leerkrachten, opvoeders en ander personeel. Bij de stakingsposten komt één gedachte steeds weer naar voren: de huidige maatregelen zijn geen op zichzelf staand probleem, maar het resultaat van jarenlange achteruitgang in het onderwijs.
Bij de stakingsposten kom je leerkrachten tegen uit de kleuterschool, het basisonderwijs, het lager en hoger secundair onderwijs die zich zorgen maken over de afschaffing van banen, de teruggang in de middelen die aan scholen worden toegekend en de gevolgen daarvan voor de leerlingen. Maar de mobilisatie heeft ook leerlingen en ouders bereikt, die je soms bij de stakingsposten tegenkomt en die hun steun komen betuigen.
Verschillende stakers hebben tekenen van solidariteit ontvangen. Bij sommige scholen kwamen leerlingen bij de stakingsposten praten om hun zorgen over de toekomst van hun school te uiten en zelfs samen met hun leraren te demonstreren.
Op veel plaatsen geven leerkrachten aan dat het verdedigen van de arbeidsomstandigheden van leerkrachten en die van de leeromstandigheden van leerlingen onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Zoals een leraar van een volksschool het samenvatte: “Ik ben hier meer voor mijn leerlingen dan voor mezelf.”
Echo’s van stakingspikketen in Brussel
In Brussel hebben bijeenkomsten en pikketten op verschillende scholen collega’s de kans geboden om van gedachten te wisselen over hun werksituatie en de moeilijkheden waarmee ze dagelijks worden geconfronteerd. Deze gesprekken bleven soms niet beperkt tot het onderwijzend personeel; het hele schoolpersoneel kwam bijeen om te discussiëren.
Het overleg tussen leerkrachten en ouders heeft velen aangemoedigd. Verschillende ouders toonden begrip en zelfs steun na een gesprek met de leerkrachten.
De gesprekken die door de beweging op gang zijn gebracht, brengen ook bepaalde moeilijkheden aan het licht. In verschillende scholen waar weinig actie wordt ondernomen, uiten leerkrachten hun frustratie en soms ook hun angst om in actie te komen tegen schoolbesturen die druk op hen uitoefenen. Maar zelfs in scholen waar werkers aarzelen om actie te ondernemen, delen velen de woede over de maatregelen van de regering.