Anderhalf jaar bezuinigingen en anti-arbeidersmaatregelen hebben de onverzadigbare honger van de uitbuiters niet gestild. Via Pieter Timmermans, de CEO van de Federatie van Belgische Ondernemingen (de belangrijkste patronale organisatie van het land), heeft de bourgeoisie haar nieuwe eisen bekendgemaakt.
Als programma heeft zij haar « groeiplan » gepubliceerd: een reeks pro-patronale, anti-arbeidersmaatregelen, die de regering op zijn vroegst zou kunnen aannemen met “drie maanden politieke moed”. Volgens het VBO zouden deze maatregelen « gunstig worden onthaald door de ratingbureaus », wat voldoende is om de omvang van de dreiging voor de bevolking, en in de eerste plaats voor de werkende klasse, te meten.
Het patronale verbond vat zijn programma voor het einde van het jaar in tien punten samen.
Ten eerste: de lonen verlagen door een hervorming van de loonwet en het indexmechanisme.
Ten tweede: geen nieuwe belastingen voor kapitalisten en bedrijven; het terugdringen van het overheidstekort volledig ten laste van de bevolking.
Ten derde: een fiscaal beleid om het spaargeld van de kleine burgerij naar de financiële markten en de financiering van bedrijven te leiden.
Ten vierde: met name recente richtlijnen ongedaan maken die erop gericht zijn bedrijven tot meer loontransparantie te dwingen.
Ten vijfde: de reikwijdte van bepaalde Europese richtlijnen op het gebied van milieu en (zogenaamde) « mensenrechten » beperken bij de omzetting ervan in Belgisch recht.
Ten zesde: de arbeidsmarkt verder precair maken. De arbeidstijd op jaarbasis berekenen zonder verplichting tot registratie van de gewerkte uren; nieuwe maatregelen om ontslagen te vergemakkelijken.
Ten zevende: een aanwervingsstop in de openbare dienst en streven naar een grootschalige afbouw van banen daar. Op termijn moet in de overheidssector « een reserve van flexibele werkers worden gecreëerd die naar behoefte kunnen worden ingezet ».
Ten achtste: handhaving van subsidies en cadeaus aan bedrijven – «Slacht de kip met de gouden eieren niet” –, waaronder die voor onderzoek en ontwikkeling.
Ten negende: de druk opvoeren om zieken, « ouderen en mensen met een migratieachtergrond » weer aan het werk te krijgen.
Ten tiende: zo snel mogelijk de wet toepassen die de regering enkele maanden geleden heeft aangenomen (de zogenaamde « energienorm »), die moet zorgen voor tariefverlagingen en subsidies voor de energierekeningen van de zware industrie.
De realiteit van de machtsverhoudingen
De hardheid van het « groeiplan » van het VBO toont aan dat de bourgeoisie van plan is te profiteren van de zwakte van de mobilisaties die zich sinds het begin van de zittingsperiode hebben opgevolgd, gezien de omvang van de aanvallen.
De onderdanigheid waarmee de syndicale leidingen er alles aan hebben gedaan om de strijd te versnipperen en de stakingen en demonstraties te verspreiden, overtuigt de bourgeoisie ervan dat zij haar ambities de vrije loop kan laten! Zolang de werkers zich beperken tot de syndicale leuzen, zal het patronaat zich sterk voelen!
In tegenstelling tot de PVDA en de syndicale bureaucraten, die de overwinning uitroepen wanneer tegenslagen slechts uitgesteld zijn, liegt het programma van het VBO dus niet!
De werkers hebben er geen enkel belang bij zich illusies te maken over de werkelijke stand van zaken in de krachtsverhoudingen. Om sterker te worden en weer vertrouwen te krijgen in het vermogen om hun levens- en arbeidsomstandigheden via de collectieve strijd te verdedigen, is er geen andere keuze dan nu al de toekomstige strijd voor te bereiden!
Zich niet laten beperken door de syndicale leidingen!
Terwijl de bazen een duidelijke en methodische aanval inzetten; terwijl de regering-De Wever (N-VA) vol overgave aankondigt nog eens 10 miljard euro van de bevolking te willen afnemen; terwijl Bouchez en econoom Bruno Colmant zich vrij genoeg voelen om in de pers te praten over het schrappen van 150.000 tot 200.000 banen in de openbare dienst – wat stellen de syndicale leidingen vandaag dan voor?
Afgezien van de betoging op 9 oktober beperkt de leiding van het ABVV zich tot het dreigen met een « algemene staking » op 23 november als de regering niet afziet van drie «rode lijnen»: een « eenzijdige» aanval (dat wil zeggen zonder overleg met de vakbonden en met slechts cosmetische tegenprestaties) op de indexering, de verhoging van de btw en de annualisering van de arbeidstijd. De Franstalige vakbond CSC verklaart op haar beurt te willen afwachten hoe de begrotingsbesprekingen verlopen.
Maar waarom wachten? De staking laten afhangen van het besluit van de regering betekent afzien van het mobiliseren van de werkers! Dat zou echter wel nodig zijn om ervoor te zorgen dat deze staking meer is dan weer een dag zonder gevolg!
Stakingen en demonstraties zonder vervolg zijn alleen bedoeld om de woede te kanaliseren en te voorkomen dat deze uit de hand loopt.
Het is dus natuurlijk noodzakelijk om deel te nemen aan deze stakingsdag als die plaatsvindt, om de syndicale leidingen geen aanleiding te geven om te zeggen: «Zie je wel, de werkers doen niet eens mee voor één dag… dus van een langere strijd kun je alleen maar dromen! »
Maar we moeten de syndicale leiding niet ‘volgen’, maar zelf, aan de basis, onder de werkers, beslissen over de stakingen, de duur ervan en de eisen. Want de strijd die de werkers de kracht zal geven om de bazen en de regering terug te dringen, kan alleen van de werkers zelf komen !