De moord is schandalig. Halverwege de middag reed Fabian – 11 jaar oud – op een elektrische step in een park toen een SUV van de politie met hoge snelheid de achtervolging inzette om een controle uit te voeren. Het kind vluchtte. Hij werd dodelijk geraakt door het voertuig.
Deze nieuwe moord is niet goed gevallen in de buurt. Het verdriet en de woede zijn immens. “Overal politie, nergens gerechtigheid. Dat is de realiteit hier”, zegt een vader. Een moeder voegt eraan toe dat een maand geleden een ander kind stierf onder de wielen van een politievrachtwagen, “15, 16, 17, 12 jaar oud, het zijn kinderen!”.
Deze moord staat niet op zichzelf. Al jaren verliezen jongeren – meestal met een migrantenachtergrond – het leven, neergemaaid of doodgeschoten tijdens politieachtervolgingen: Mawda in 2018, Ouassim en Sabrina in 2017, Mehdi Bouda in 2019, Adil Charrot in 2020…
En elke keer is het straffeloos. Ondanks overweldigend bewijs spreken de rechtbanken de politieagenten bijna systematisch vrij. De zaak van Adil is veelzeggend: de agent die verantwoordelijk was voor zijn dood, beschuldigd van racistisch gedrag door 18 van zijn collega’s, pochte dat hij “een van hen van de straat had gehaald”.
Als het rechtssysteem politieagenten beschermt die door racisme zijn aangetast, dan is dat omdat de politie en het rechtssysteem er in de eerste plaats niet zijn om de veiligheid van de bevolking te garanderen, maar om de bezittingen en belangen van de rijken te verdedigen.