De federale minister van Asiel, Migratie en Sociale Integratie, Anneleen Van Bossuyt (N-VA), heeft besloten de subsidie van 46 miljoen euro te schrappen waarmee de opvang van vluchtelingen en daklozen in Brussel werd gefinancierd.
Deze subsidie was in 2021 toegekend om de rampzalige situatie van daklozen in de hoofdstad aan te pakken. Volgens Mehdi Kessou, directeur van Belrefugees, betekent het besluit van de minister dat “1.000 bedden verdwijnen. Naast de 1.300 mensen op de wachtlijst zullen er nu 2.300 op straat rondzwerven in Brussel” en “een humanitaire ramp veroorzaken”.
De minister rechtvaardigt haar besluit met bezuinigingen. In werkelijkheid is het vooral omdat de partijen van de federale regering te maken hebben met electorale concurrentie van Vlaams Belang.
Enerzijds eist het patronaat dat de laatste wettelijke beschermingsmaatregelen voor werkers worden afgebroken, terwijl de banken willen dat de Staat bezuinigt. Anderzijds weten deze regeringspartijen dat ze zich bij hun kiezers in diskrediet zullen brengen met dit bezuinigingsbeleid en dat dit extreemrechts sterker maakt. De regering zal zich dan ook des te meedogenlozer opstellen tegenover de armen en de migranten om de aandacht af te leiden. Maar op het vlak van anti-immigranten- en anti-armen-demagogie zal het Vlaams Belang als winnaar uit de bus komen!
Brandstichtende ministers
Terwijl de regeringen in Noord-Europa hun demagogie tegen buitenlandse werkers opvoeren, regulariseren de socialistische Spaanse regering van Pedro Sánchez en de extreemrechtse coalitie van de Italiaanse regering van Giorgia Meloni honderdduizenden werkers zonder papieren.
Beide landen kampen met een snelle bevolkingsafname en een tekort aan arbeidskrachten in tal van sectoren, zoals het toerisme, de landbouw, de bouw, de visserij en de zorg. Het regulariseren van illegale werknemers is ook een manier om de financiering van pensioenen en sociale zekerheid te versterken.
Waarom zou dat niet ook in België of in de buurlanden kunnen? Het is al eens gebeurd, en misschien zal het in de toekomst nog eens gebeuren.
Maar voorlopig zijn de regeringen van België en de buurlanden bezig met verhalen te verzinnen om grootschalige bezuinigingen op pensioenen en gezondheidszorg te rechtvaardigen.
Het “harde beleid” tegen buitenlandse werkers is een afleidingsmanoeuvre dat ministers gebruiken om hun aanvallen op de “eigen bevolking” erdoor te drukken. Dit geeft geloofwaardigheid aan de misvatting dat buitenlandse werkers een bedreiging vormen, en niet de roofzuchtige miljardairs, wat neerkomt op het versterken van extreemrechts.