Sinds 28 februari bombarderen de Verenigde Staten en Israël Iran. Er vallen burgerslachtoffers, militaire en economische infrastructuur wordt vernietigd en verschillende leiders van het regime zijn omgekomen.
De Iraanse Staat, verzwakt door jarenlange economische blokkades en gehaat door een groot deel van de bevolking, is geen partij voor de Verenigde Staten. In tegenstelling tot zijn agressors beschikt het Iraanse regime niet over raketten of stealthvliegtuigen die New York, Washington of Los Angeles kunnen treffen. Als vergelding kan Iran alleen raketten en drones – waarvan er veel tijdens de vlucht worden vernietigd – op Israël en op de talrijke Amerikaanse militaire bases in Qatar, Koeweit en de Verenigde Arabische Emiraten afvuren.
Het Iraanse regime richt zich ook op de brandstof van de wereldeconomie: olie en gas. Verschillende olie- en gasinfrastructuren zijn het doelwit geweest van drones in Irak, Qatar, Saoedi-Arabië en Oman. Bovendien onderbreekt het regime van de mollahs het zeevervoer van en naar de Perzische Golf en bedreigt het het verkeer in de Straat van Hormuz, de bottleneck van de kapitalistische economie waar bijna een op de vijf vaten van de wereldwijde olievoorraad wordt vervoerd.
De hele regio staat in brand. Israël bombardeert Libanon, de Verenigde Staten overwegen Koerdische milities te bewapenen voor een grondinvasie. Het imperialisme stort de mensheid in een derde wereldoorlog.
De aanval op Iran is niet zomaar een schermutseling. Het is een strategie van het Amerikaanse imperialisme, die volgt op de oorlog in Oekraïne en het offensief tegen Zuid-Amerika, met name Venezuela en Cuba. De boodschap van Trump is duidelijk: regeringen die niet toegeven aan de belangen van het imperialisme zullen worden aangevallen.
Trump beweert zich tot het Iraanse volk te richten en zegt dat het “de controle over [zijn] regering moet overnemen”, maar dat is slechts een façade die niemand mag misleiden.
Nooit zullen de Amerikaanse kapitalisten (net zomin als andere kapitalisten!) een volk helpen om de macht te vestigen die het wenst. Noch in Iran, noch in Oekraïne, noch in Venezuela, en zeker niet in de Verenigde Staten! Misschien zal het Amerikaanse leger erin slagen het regime van de mollahs omver te werpen, maar voor de 90 miljoen Iraniërs kan dat alleen maar betekenen dat ze in chaos en barbarij terechtkomen, zoals het geval was in Irak, Libië of Syrië. De zoon van de sjah, die wordt gesteund door de Amerikaanse regering en een deel van de bevolking, maar door een ander deel wordt verafschuwd, is niet in staat om de Staat en het Iraanse volk te verenigen.
Als de Amerikaanse bourgeoisie de oorlog in Zuid-Amerika en het Midden-Oosten uitbreidt, dan is dat om regimes die een zekere onafhankelijkheid behielden in het gareel te brengen. Maar het is vooral om China in moeilijkheden te brengen. Venezuela en Iran waren twee van de belangrijkste exporteurs van olie naar China. De helft van de olie en een derde van het gas dat China importeert, moet via de Straat van Hormuz worden aangevoerd. De vitale belangen van China lijken niet onmiddellijk bedreigd, aangezien het land over olievoorraden beschikt die voor minstens drie maanden in zijn behoeften voorzien. Maar wat als de oorlog voortduurt, zoals waarschijnlijk is en zoals Netanyahu aankondigt?
Tegen alle verwachtingen in heeft de Chinese Staat, die voortkwam uit de nationale revolutie van 1949, zijn ontwikkeling en industrialisatie kunnen afdwingen met het zweet en bloed van de boeren en arbeiders die werden uitgebuit in de fabrieken van de “werkplaats van de wereld”. Al tientallen jaren lang hebben Amerikaanse en Europese kapitalisten zich volgepropt met winsten door hun goederen te laten produceren door onderbetaalde arbeiders in de Chinese industriële districten. De Chinese Staat en kapitalisten hebben zo toegang gekregen tot technologieën en financiële middelen om zich te ontwikkelen.
Vandaag de dag is China een commerciële en industriële grootmacht geworden en hoewel het geen onmiddellijke bedreiging vormt voor de overheersing van de Verenigde Staten, is dit vooruitzicht voor de komende 10, 20 of 30 jaar onaanvaardbaar voor de Amerikaanse kapitalisten. Al in 2025 kon China Washington dwingen een reeks handelssancties tegen het land op te heffen door te dreigen de levering van in China verwerkte zeldzame aardmetalen stop te zetten. De Verenigde Staten proberen de positie van Peking te verzwakken, zelfs met oorlog, hoewel er in de komende maanden verschillende ontmoetingen tussen Trump en de Chinese president gepland staan.
In Iran zijn de belangen van het Amerikaanse kapitaal op één lijn gekomen met die van de Israëlische Staat, die al jarenlang het regime van de mollahs wil omverwerpen, dat het bestaan van Israël niet erkent.
Door de bombardementen en bloedbaden in Gaza, Libanon, Syrië en Iran op te voeren, beweert Netanyahu de Israëlische bevolking te verdedigen. De werkelijkheid is precies het tegenovergestelde. Het beleid van Israël voedt het antisemitisme overal ter wereld, Jeruzalem wordt gebombardeerd en jonge Israëli’s worden gedwongen te kiezen tussen deelname aan de wreedheden tijdens hun militaire dienst of sociale uitsluiting en schande voor degenen die weigeren in het leger te dienen.
Het imperialisme verspreidt oorlog overal waar het nodig lijkt om zijn heerschappij en winsten te verdedigen. Nergens hebben de bevolkingen belang bij deze oorlogen! In alle landen zijn het de volkeren die de prijs betalen voor deze barbarij! Terwijl de kapitalisten zich verrijken!
Vandaag de dag is het meer dan ooit nodig om de leus van Karl Marx aan de arbeiders van de hele wereld te verdedigen: “Proletariërs aller landen, verenigt u!”. Om een einde te maken aan oorlogen en imperialisme is er geen andere keuze dan het kapitalisme overal ter wereld omver te werpen!