Op 17 juni werd een principeakkoord ondertekend met als doel een einde te vinden aan de Israëlisch-Amerikaanse oorlog tegen Iran. Sinds het staakt-het-vuren van april waren de vijandelijkheden als het ware “bevroren”.
In werkelijkheid gingen de bombardementen in Gaza en Libanon gewoon door. Tegen Iran bleven ze echter beperkt. Op dinsdag 7 juli, minder dan een maand na de ondertekening van het principeakkoord, laaiden de gevechten opnieuw op. De Verenigde Staten beschuldigden Iran van aanvallen op drie handelsschepen in de Straat van Hormuz en bombardeerden twee nachten na elkaar tientallen doelwitten in Iran. Als vergelding viseerde Iran Amerikaanse bases in Golfstaten: Koeweit, Bahrein en Qatar.
Naast de bombardementen namen ook de oorlogszuchtige verklaringen opnieuw toe. Trump verklaarde vrijdag, terwijl hij tegelijk beweerde de gesprekken met Iran voort te zetten, dat het staakt-het-vuren dat sinds april van kracht was wel degelijk “voorbij” was. Iran dreigde zich terug te trekken uit het akkoord met de Verenigde Staten over het Midden-Oosten. De nieuwe opperste leider, Mojtaba Khamenei, schreef dat hij zich ertoe verbond “het bloed te wreken” van zijn vader Ali Khamenei, die helemaal aan het begin van de oorlog werd gedood. Trump dreigde daarop “alle regio’s van Iran volledig te vernietigen” als de Islamitische Republiek hem probeerde te doden.
Alleen de leiders van de grote kapitalistische mogendheden eigenen zich het recht toe om te doden wie ze willen, zelfs de leiders van zwakkere landen! Is deze hervatting van het conflict tijdelijk, of zal ze de hele regio opnieuw in nog meer geweld storten en tegelijk overal ter wereld ernstige economische gevolgen veroorzaken?
Israël heeft zijn aanvallen in Gaza en Libanon alvast opgevoerd. Op de Westelijke Jordaanoever versnellen de kolonisatie en de annexatie van gebieden waar Palestijnen wonen. Als gevolg van de hervatte vijandelijkheden ligt het verkeer door de Straat van Hormuz, dat eind juni nog maar net opnieuw op gang was gekomen, alweer stil.
In Iran, net als in Irak, Syrië en Libië, keert onder dit zieke kapitalistische systeem nooit echt vrede terug. Er is alleen een opeenvolging van conflicten, afgewisseld met pauzes om over de verdeling van de rijkdommen te onderhandelen, ten koste van de volkeren van het Midden-Oosten. Om van de oorlogen af te raken, moeten we van het kapitalisme af!