De Amerikaanse minister van Oorlog, Pete Hegseth, heeft bij het Amerikaanse Congres een extra krediet van 87,5 miljard dollar gevraagd om de oorlog in Iran te financieren. Volgens hem, de regering-Trump en de stafchef van het Amerikaanse leger zou dit extra krediet “dringend” en “noodzakelijk” zijn.
Maar noodzakelijk waarvoor precies? Behalve dan om de chaos en de wreedheden waarin de Iraniërs en de honderden miljoenen inwoners van het Midden-Oosten al zijn ondergedompeld, nog verder te verergeren!
Terwijl de wapenhandelaars de champagne laten knallen, neemt de verwoesting toe door de aanhoudende bombardementen van de Verenigde Staten op Iran. Volgens een balans van 24 juli zijn er 55 mensen omgekomen en meer dan 640 gewond geraakt sinds de hervatting van de Amerikaanse operaties amper dertien dagen eerder. Een kerncentrale in Karun, in het zuiden van het land, werd aangevallen, en nu worden ook het centrum en het noordwesten van Iran gebombardeerd.
De Straat van Hormuz, waar een vijfde van de wereldwijde handel in koolwaterstoffen doorheen stroomde, is opnieuw geblokkeerd en de olieprijs is nu al weer omhooggeschoten. En achter elk economisch gevolg van de voortdurende oorlog schuilt het risico dat deze zich uitbreidt.
Naar aanleiding van de Amerikaanse aanvallen heeft Iran teruggeslagen door Amerikaanse militaire doelen in Koeweit en een luchthaven in Iraaks Koerdistan aan te vallen, waardoor de vluchten daar moesten worden opgeschort. De door de Verenigde Staten gevoerde oorlog leidt tot toenemende spanningen tussen alle regimes in de regio.
Om bijvoorbeeld de blokkade van de Straat van Hormuz te omzeilen, maakt Saoedi-Arabië, de grootste exporteur van ruwe olie ter wereld, gebruik van de Straat van Bab el-Mandeb, een andere maritieme bottleneck die de Rode Zee met de Indische Oceaan verbindt. Maar deze zeestraat wordt begrensd door Jemen, een land dat sinds 2015 onder een blokkade van Saoedi-Arabië staat, gesteund door de westerse landen. De Houthi’s, bondgenoten van Iran en aan de macht in een deel van het land, zijn begonnen de zeestraat van Bab el-Mandeb te blokkeren voor Saoedische handelsschepen.
Uitbreiding van de oorlog
Naast de kettingreactie als gevolg van de stijgende olieprijzen dreigt ook de oorlog die Saoedi-Arabië in 2015 tegen Jemen ontketende, opnieuw op te laaien. Deze oorlog heeft al honderdduizenden slachtoffers geëist en het land in een ernstige humanitaire crisis gestort.
De Amerikaanse kapitalisten, en in hun kielzog de hele westerse imperialistische orde, storten de wereld in een oorlog die zich steeds verder uitbreidt. De controle over de regio, de Straat van Hormuz en de olie- en gashandel is niet het enige doel van de Verenigde Staten. Het Iraanse regime houdt al 47 jaar stand tegen de Verenigde Staten, zelfs na maanden van intensieve oorlogsvoering door Israël en de VS.
De leiders van de grootste kapitalistische wereldmacht accepteren niet dat hun hegemonie wordt betwist. Het is eigen aan de concurrentie tussen grote kapitalistische mogendheden dat men zijn tegenstander “tot niets wil reduceren”, zoals Trump het uitdrukt. Achter Iran doemt de concurrentie van het imperialisme met China op, die zou kunnen ontaarden in een openlijke oorlog.
De dictatuur van de mollahs is niet ten val gekomen
Toen hij de oorlog ontketende, beweerde Trump dat hij het regime binnen enkele dagen zou onthoofden en verpletteren. Hij beweerde dat hij het Iraanse volk van de dictatuur wilde bevrijden. Dat was natuurlijk een schaamteloze leugen. Maar wat is de balans, hoe heeft het regime zich na zes maanden Amerikaanse interventie ontwikkeld?
De Islamitische Republiek is niet ten val gekomen. Integendeel, ze lijkt op vele vlakken sterker te zijn geworden, terwijl in januari miljoenen Iraniërs moedig en met gevaar voor eigen leven in opstand kwamen tegen het regime. Ze demonstreerden onder leuzen als “Weg met de dictatuur” en soms zelfs “Geen monarchie, geen Opperste Leider”!
Het imperialistische offensief heeft de Pasdaran dus geholpen hun greep op de Iraanse bevolking te versterken door de gelederen te sluiten achter de nationale defensie en de belangen van de Iraanse bourgeoisie. Politieke demonstranten die in januari werden gearresteerd, worden nu geëxecuteerd. Werkers die staken om de uitbetaling van hun loon te eisen of om niet in gevaar te worden gebracht op beschadigde installaties, worden harder onderdrukt. Naast de doden, de verwoesting van volkswijken, scholen en fabrieken; naast het verlies van banen, de tekorten en de inflatie, wordt de Iraanse bevolking geconfronteerd met een nog wredere onderdrukking.