Terwijl de onderhandelingen in Doha over een hypothetisch staakt-het-vuren van 60 dagen vastlopen, gaan de bombardementen en schietpartijen van het Israëlische leger in Gaza gewoon door en sterven er elke dag meer mensen van de honger. Sinds maart heeft Israël een totale blokkade ingesteld, waardoor humanitaire hulp vrijwel onmogelijk is, met uitzondering van een paar vrachtwagens die sinds eind mei bij stukjes en beetjes zijn toegelaten.
Het bloedbad gaat door en de kinderen betalen een hoge prijs voor deze georganiseerde hongersnood. Sinds maart zijn er al een vijftigtal kinderen omgekomen van de honger en volgens UNICEF leden alleen al in mei meer dan 5.000 kinderen onder de 5 jaar aan acute ondervoeding.
Geconfronteerd hiermee spelen de Westerse mogendheden soms de verontwaardiging door tegelijk medeplichtig te blijven. 25 Staten hebben geëist dat Israël “onmiddellijk” stopt met het bombarderen van Palestijnen. De Europese Unie heeft het over een overeenkomst met Israël om de hulp te “verbeteren”, maar blijft het leger en de voortdurende slachting actief steunen. De regering van Netanyahu weigert elk einde aan de bezetting, gesteund door de steun van de imperialistische Staten.
Er kan geen echte vrede voortkomen uit de onderhandelingen die worden gevoerd onder auspiciën van de grootmachten, die de volkeren van de regio doelbewust tegen elkaar hebben opgezet en die de Israëlische Staat blijven steunen. Alleen de alliantie van Palestijnse en Israëlische werkers tegen de regeringen van Israël en de Arabische Staten, voor een socialistische samenleving, kan een ander perspectief openen dan een eeuwigdurende broederoorlog.