Moet men “aanvaarden dat we onze kinderen verliezen” in oorlogen? Nee! Dat is echter wat generaal Mandon, stafchef van het Franse leger, beweert in een toespraak die op sociale media wordt verspreid.
De Belgische regering stelt dezelfde vraag in haar brief aan 17-jarigen om hen te lokken naar de militaire dienst. Minister van Defensie Francken (N-VA) mag hen dan wel een loon en enkele andere beloften voorhouden, wat hij eigenlijk wil, zijn reservisten die kunnen worden gemobiliseerd om te vechten en te sterven!
De trommels van de oorlogspropaganda klinken steeds luider. De NAVO-landen willen hun bevolking mobiliseren en voorbereiden om alle opofferingen te aanvaarden.
Begin november waren het de zogenaamd “Russische” drones die de krantenkoppen haalden om mensen beter te overtuigen van een vermeende dreiging. Volgens Skeyes, het openbare bedrijf dat verantwoordelijk is voor de luchtverkeersleiding, zijn drone-incidenten, Russisch of niet, echter niets nieuws: er zijn er tienduizenden per jaar.
De zogenaamde “dreiging” die door de media wordt verspreid, is niets meer dan propaganda! Wat wordt het volgende verhaal dat wordt verspreid om angst, nationalisme en militarisme te zaaien?!
Politici en generaals zijn niet te vertrouwen, net zomin als de meeste media. Ze dienen niet de belangen van de bevolking, maar die van de bourgeoisie, en voor haar telt alleen winst.
De bourgeoisie, de miljonairs en miljardairs, vormen de grootste bedreiging. Zij zijn het die eisen dat de kinderen van de werkers worden opgeofferd op het altaar van de kapitalistische oorlogen, en die ook eisen dat de ouders zonder morren de prijsstijgingen, ontslagen en bezuinigingsmaatregelen accepteren.
De Franse generaal geeft zelf toe dat we zullen moeten blijven “economisch lijden omdat de prioriteiten naar de defensieproductie zullen gaan”.
Maar deze opofferingen zijn niet in ons belang, de werkers hoeven ze niet te aanvaarden!
De oorlog is in feite al begonnen en het is een sociale oorlog. De kapitalisten en de regeringen van de NAVO voeren deze oorlog tegen de werkers van alle landen, inclusief die van hun eigen land!
Bezuinigingsmaatregelen en toenemend militarisme zijn twee kanten van dezelfde medaille, namelijk een beleid dat erop gericht is de kapitalistische winsten ondanks de crisis op peil te houden.
Daarom worden in alle landen steeds meer werkers armer en hebben ze moeite om de eindjes aan elkaar te knopen, temeer omdat de werkloosheid zwaar weegt. Daarom zien werkers in Frankrijk, België, het Verenigd Koninkrijk, Duitsland, de VS en in veel andere landen nog steeds miljarden in de zakken van aandeelhouders in de wapensector verdwijnen, terwijl er steeds meer bezuinigd wordt op sociale diensten! Daarom ook sluiten fabrieken en bedrijven die wel winst maken, maar niet genoeg in de ogen van de aandeelhouders, hun deuren en ontslaan ze werkers, zoals onlangs BASF in Antwerpen of de Mars-fabriek in Olen.
Kapitalisten gebruiken hun macht over de economie en de Staat om hun belangen aan de hele bevolking op te leggen. Daar moeten we ons tegen verzetten! We moeten banen, lonen, pensioenen en arbeidsomstandigheden verdedigen, maar uiteindelijk moeten we ook streven naar de omverwerping van het kapitalisme. Want alleen door de macht in handen te nemen kunnen de werkers de toekomst van hun kinderen verdedigen en hen behoeden voor de oorlogen die zich aandienen.
De drie dagen staking die door de syndicale leidingen zijn uitgeroepen zijn niet voldoende geweest om de regeringen en het patronaat te doen terugkrabbelen. Velen van ons beseften dat dit niet voldoende zou zijn. Ze zullen alleen terugkrabbelen als er een echte opstand van de werkende klasse komt. Een strijd die werkers uit de privé- en overheidssectoren samen verenigt en die, naarmate hij groter wordt, de macht van de kapitalisten bedreigt en hen dwingt concessies te doen.
En wanneer de werkers deze kracht hebben, mogen ze niet stoppen! Ze moeten doorgaan totdat de kapitalisten onteigend zijn en zij de macht hebben overgenomen. De regering ten val brengen en hopen dat de PS weer aan de macht komt? Dat heeft niets te maken met de werkers aan de macht. Dat betekent opnieuw vertrouwen stellen in ministers als Di Rupo, die zelf zegt dat hij tussen 2011 en 2014 bezuinigingsmaatregelen heeft opgelegd… met de steun van de syndicale leidingen!
Al jaren verdedigen syndicale leidingen en linkse politici de belangen van de bourgeoisie en niet die van de werkers. Hun enige perspectief is onderhandelen over een “minder slechte” verslechtering. Maar van “minder slecht” naar “minder slecht”, waar komen we dan terecht? Bij meer moeilijkheden, meer ellende!
We kunnen het ergste alleen voorkomen door het kapitalisme omver te werpen! En dat kan alleen de werkende sklasse doen!