Hoofdartikel van de bedrijfsnieuws van 15 september 2026
Als je carrière als acteur mislukt, is er altijd nog een plekje… in de regering. Het nieuwe politieke seizoen is nog maar net begonnen en de tirades barsten alweer los. Doel: het halen van 10 miljard uit de zakken van het werkvolk, bovenop de 32 miljard die al was voorzien, doen voorkomen als een ‘noodzaak’.
Bart De Wever (N-VA) herhaalt zijn gebruikelijke refrein: « iedereen zal de gevolgen ervan voelen ». Niet waar. Degenen die ze willen laten betalen zijn de werkers, uitkeringsgerechtigden en gepensioneerden. Het tekort verminderen door de militaire uitgaven of de subsidies aan de grote bedrijven te verminderen? Daar wordt niet over gesproken.
Wat betreft de meerwaardebelasting, die bedoeld is om « de breedste schouders te laten bijdragen », zal die de multimiljonairs en miljardairs niet of nauwelijks raken … terwijl de Staat jaarlijks meer dan 12 miljard aan de rijken uitkeert, alleen al in de vorm van rente op de Staatsschuld!
Dit is de realiteit: de werkers betalen en de kapitalisten profiteren. Elke regeringspartij liegt op haar eigen manier om te proberen de werkers nieuwe offers te doen aanvaarden.
N-VA, MR en CD&V doen geloven dat het patronaat op de rand van de afgrond staat en dat er daarentegen in de openbare diensten geld in overvloed is. Bouchez (MR) zou 17 miljard vinden « zonder nieuwe belastingen », door te bezuinigen op de openbare diensten en « de kleine stations ». Mahdi (CD&V) zou liever « een gloeilamp inslikken » dan aan de bedrijfswagens te tornen.
Hun zorg is niet om de werkers belasting te besparen: het gaat erom het grootkapitaal te beschermen, waarvan ze zelfs de voorliefde voor groteske overdrijvingen overnemen, in navolging van de baas der bazen Pieter Timmermans (FEB), volgens wie « het enige wat in België nog niet wordt belast, de lucht is die we inademen ».
Les Engagés en Vooruit spelen de kaart van « iedereen moet bijdragen ». Prévôt (Les Engagés) stelt dat « niets rechtvaardigt dat een euro uit arbeid zwaarder wordt belast dan een euro die op de beurs wordt verdiend », Rousseau (Vooruit) stelt dat « gewone mensen te veel betalen omdat een kleine groep te weinig betaalt ». Zelfs miljardair Roland Duchâtelet verklaart dat « veel rijke mensen ermee zouden instemmen meer te betalen als het Staatsbestuur naar behoren zou functioneren ». Het principe is eenvoudig te verwoorden. Over de toepassing ervan is echter nooit sprake geweest !
In de oppositie probeert de PS haar electorale positie te herstellen door kritiek te leveren op Arizona… terwijl ze de bazen eraan herinnert dat ze hen van dienst kan zijn. Di Rupo (PS) gaat er prat op tussen 2011 en 2014 11 miljard te hebben gevonden via « een derde uit inkomsten […], een derde uit bezuinigingen en een derde uit technische aanpassingen ». Een vreemde samenvatting van zijn beleid, dat bestond uit het bevriezen van de overheidsuitgaven, het verhogen van de pensioenleeftijd, het aanscherpen van de voorwaarden voor werkloosheidsuitkeringen, enzovoort.
In werkelijkheid zullen alle regeringspartijen, zolang een handvol miljardairs de grote bedrijven bezitten en controleren, hen naar de pijpen dansen. En met de crisis betekent dat meer bezuinigingen, want de kapitalisten eisen dat de lonen en de sociale uitgaven worden verlaagd ten gunste van cadeautjes voor bedrijven en hogere militaire begrotingen.
Dit bezuinigingsbeleid is, net als de oorlogen, het gevolg van een steeds dieper wordende economische crisis. In het Midden-Oosten is het conflict opnieuw opgelaaid en dreigt de oorlog in Jemen nu de Straat van Bab-el-Mandeb te blokkeren. De olie- en gasdistributeurs maken hiervan gebruik om te speculeren op stijgende energieprijzen, en de werkers zitten klem tussen bezuinigingsmaatregelen, ontslagen en steeds hogere prijzen.
Dit alles vormt een vruchtbare voedingsbodem voor extreemrechts, dat overal terrein wint. In Duitsland behaalde de extreemrechtse partij AfD 44% bij de verkiezingen in de deelstaat Saksen-Anhalt, een regio waar grote industriële groepen de ene na de andere schokkende aankondiging hebben gedaan over fabriekssluitingen en tienduizenden ontslagen. Extreemrechts, zoals het Vlaams Belang in België, speelt in op de gerechtvaardigde woede van de werkers, maar heeft hen niets te bieden behalve nog meer verdeeldheid tussen Belgen en immigranten, Vlamingen en Walen, tot grote vreugde van de kapitalisten.
De PVDA stelt op haar beurt dat de rijken moeten worden aangesproken, en bekritiseert de uitgaven voor bewapening en de cadeaus aan bedrijven. Maar hoe moet dat dan gebeuren? Maar juist in tijden van crisis kan geen enkele regeringscoalitie, zelfs niet een ‘linkse’, de werkers ontzien zonder frontaal tegen de kapitalisten in opstand te komen. Nee: bezuinigingen, de crisis en het toenemende racisme zijn geen onvermijdelijkheid. Maar om zich hiertegen te verzetten, zal de werkende klasse haar belangen moeten verdedigen en uiteindelijk dit verrotte kapitalisme omverwerpen.