Buiten de wet staken
HR Rail heeft de stakingsaankondiging van de syndicale directies voor 5, 10 en 12 februari afgewezen. De Raad van State heeft deze afwijzing bevestigd. Het voorwendsel voor dit verbod is dat het indienen van de stakingsaanzegging de formaliteiten van de wettelijke procedure niet zouden respecteren.
In werkelijkheid is dit administratieve probleem slechts een voorwendsel. Het gaat hier om een manoeuvre tegen de werkers. We mogen ons geen illusies maken: wat legaal is, hangt af van de krachtsverhoudingen tussen enerzijds de Staat en het patronaat en anderzijds de werkers!
Tussen 1831 en 1921 waren stakingen verboden en liet de Belgische Staat op stakers schieten! Vandaag hebben we het recht om te staken omdat de werkers ondanks alles hun belangen hebben verdedigd!
Klassen « justitie »
De leiding van het ACOD Spoor reageerde in een pamflet op de beslissing van de Raad van State: “Als verantwoordelijke vakbond respecteren wij deze beslissing uit eerbied voor de gerechtelijke instellingen.”
Respect voor de gerechtelijke instellingen? Echt waar?
Diezelfde gerechtelijke instellingen die vakbondsmannen veroordelen tot duizenden euro’s boete en gevangenisstraffen omdat ze het verkeer hebben geblokkeerd? Die deurwaarders sturen tegen de stakers van Delhaize? Die de politie hebben gestuurd tegen de arbeiders van Audi Vorst die zich tegen hun ontslagen verdedigden?
De staking is het wapen van de werkers!
De arbeiders hebben in het verleden laten zien dat ze konden vechten en zich konden verdedigen, zelfs toen de bourgeoisie stakingen verbood en het leger stuurde om ze te onderdrukken. De vakbonden zelf zijn ontstaan in tijden dat ze verboden waren.
In 1921, onder druk van de Russische revolutie van 1917, legaliseerde de Belgische Staat de vakbonden en maakte stakingen niet langer strafbaar. Voor de arbeiders was dit een belangrijke stap voorwaarts. Maar naarmate de strijdbaarheid afnam, beperkten de bourgeoisie en de Staat het stakingsrecht steeds meer.
Om hun belangen te verdedigen zullen de werkers zich moeten organiseren en vechten zonder “de gerechtelijke instellingen te respecteren”, maar door een krachtsverhouding op te bouwen om zich tegenover justitie te doen gelden.
Onbewuste handeling ?
Maar hoe is het mogelijk dat de syndicale leidingen zo onvoorzichtig zijn geweest en zoveel fouten hebben gemaakt bij het indienen van de stakingsaankondiging? Is het mogelijk dat ze zich strijdlustig wilden tonen door de stakingsaankondiging in te dienen, maar niet echt vastbesloten waren om de staking door te laten gaan, en dat ze uiteindelijk tevreden zijn met het besluit van de directie en de Raad van State?
De NMBS verdedigen ?
In een interview met RTBF tijdens de stakingsweek rechtvaardigde Sophie Dutordoir, CEO van de NMBS, de huidige aanvallen op het statuut van de spoorwegarbeiders door de spoorwegen open te stellen voor kapitalistische concurrentie. Ze beweert dat de afschaffing van het statuut noodzakelijk is om de NMBS in staat te stellen de markt te veroveren ten opzichte van haar concurrenten, die het statuut al zouden hebben afgeschaft.
Maar wat hebben werkers en gebruikers eraan om de NMBS en Infrabel te verdedigen als deze bedrijven alle praktijken van kapitalistische ondernemingen overnemen: onzekere banen, lage lonen en verslechtering van de dienstverlening aan de gebruikers?
De enige manier om onze levens- en arbeidsomstandigheden te verdedigen, evenals nuttige diensten zoals vervoer, gezondheidszorg en onderwijs voor kinderen, is door concurrentie tussen werkers te weigeren en ons te verenigen tussen alle sectoren, zowel overheid als privé, om ervoor te zorgen dat onze behoeften voorrang krijgen op de belangen van de kapitalisten!
Geen illusies !
Tegen de concurrentie op het spoor beweren de PVDA en de PS dat het mogelijk zou zijn om zich te baseren op details in de wetgeving, zogenaamde wettelijke uitzonderingen, om dit te voorkomen.
Dat er juridische details bestaan die de openstelling van het spoor voor concurrentie zouden kunnen verhinderen: misschien! Maar om deze gebreken in de wet te benutten of om de aanvallen op onze arbeidsvoorwaarden te weerstaan, is het in ieder geval nodig om de krachtsverhoudingen te versterken. En dat gebeurt niet door het werk van juristen, maar door de klassenstrijd.